BEYOND THE CELEBRATIONS OF THAT SINGLE DAY....

MAY DAY

S V VENUGOPALAN 

The leader who so affectionately called me "Comrade" would be 60 by then. I was barely 23! I got endeared to him and was there seated next to him in his house, waiting to hear the history of May Day from him! My inspiration was more on account of this warmth of his togetherness beyond such an age difference. 

"Why all of a sudden you show interest on May Day?" he asked me. That was his style. He was none other than Com C S Panchapakesan, fondly called CSP by friends and comrades, the tall leader of the P&T movement under the mighty banner of the former NFPTE.  I got introduced to him when I was doing school finals in an accidental way. Those days he was a resident of Vellore and I was studying at my grand parents home at Kancheepuram. However, I used to visit my parents at Vellore during holidays and on the annual vacation that year, I had a chance meeting with him who happened to live in the adjacent house.

When he was browsing through a few lines of my poem which read,..."that God hath predetermined our joy and sorrow...", CSP had gently asked me who was that god I was referring to in that poem and where could he meet him, if at all he lived somewhere. Shocked by that irreligious under-current, I returned home with a lot of heart burns. But I resumed my visits the next day arguing with him frequently on so many social and spiritual issues. And we used to part with our respective views in tact. And due to repeated transfers, my father kept shifting his place and I lost touch with CSP. 

It was again on an accidental visit of his Bank Union activist son Com C P Chandrasekaran  to Vanganur branch of Indian Bank where I had just then joined as a new Clerk that our contacts got renewed. Both could recognise each other easily and that chance meeting with CPC took me to CSP who had moved to Chennai then.

Com CSP was very joyous to know that I intended to organise a rally on the May Day at Vanganur.  He was elated to know that the poor hand loom workers of that small village would be celebrating the May Day. He was aware that there was no branch of any Communist Party or a big Trade Union, yet the local people would be getting to know of a historic occasion. He handed me a book on the history of May Day. When I touched it, I felt as though I was touching the spark of the glorious struggle of 1886 in Chicago that was getting passed to successive generations.

The May Day pamphlet, one of the first drafts to be made by me, started like this: "....those days, workers had neither seen the sun rise nor the sun set...". A product of my inexperience and over enthusiasm, the front-and-back two page material was being distributed by me very widely. Little did I realise that a major fraction of the villagers was not that comfortable to read such a big matter. I felt my own write up was mocking at my childishness.

The May Day manifesto was ringing aloud at the tea shops, small hotels, market place, Sevandiamman temple, library, post office and every nook and corner of the village. With the company of a local Periyarist (follower of EVR Periyar's Dravidian movement), I reached the police station that was situated at a distance of about 3 km where the cops were stunned to know our plans to hold the May Day rally. They had a lot of questions to pose when we sought their permission to hold the programme. Was it an under ground activity to observe the May Day, I asked myself and there was a chillness running down my spine.

Back at the village, an old man sought to know which Party was to hold the rally and that prompted us to declare that it would be an all Party affair jointly ! This naturally bound everybody and none could slip off the movement that was picking up. Hopes, fear, apprehensions, expectations, doubts and all that were piling up in me as the day was fast approaching and I could sense the heat internally brewing up.

Notwithstanding such emotions, the notice distribution was going on in a unique way as children and youth kept encircling me at each point where I would be loudly explaining what had happened in Chicago in 1886. The massive mobilisation of workers on the 1st May demanding 8 hours work, the brutal attack by the hooligans engaged by the capitalists, the protest assembly of workers on the 4th May at Hay Market Square where the police force pounced on the workers on the pretext of a Sergeant's death resulting in a blood bath, the bogus trial of leaders and the hanging of four of them, etc., were all being listened to with keen interest and the crowd followed me wherever I went joining me in the notice distribution.

The hand loom workers would normally take a day off on every new moon day (Amavasai) and their routine starts with preliminary preparations of the dyed threads to be made fit to be fixed into loom for weaving. This involves hard physical labour on the streets stretching the threads over make-shift bamboo stands, removing the dusts, spreading the threads across in a neat fashion and applying starch over them that would keep drying under the hot sun to be wound up in the warp later. With their earnings disproportionately low to their sweat and toil, their lives were a sorry tale with insufficient incomes, increasing debts and disturbing suicides and some where this travails found their resonance with the horrible conditions of workers that led to the birth of May Day.

Our rally started winding up all the available four big streets. Those days, there was no conscious effort to photograph or document such a historic happening in that humble village. The size of the rally was getting swollen as we went street after street. Children, women and even old men joined us very merrily and the red flag was fluttering high in air as if a big revolution was taking place. The majestic marchers raised resounding slogans that were quite new and attractive to them. I was flabbergasted by the way the simple weavers of a remote village could stretch their hands across the seas and landscapes to touch the Historic city of Chicago in their emotions. I was stunned to witness what was happening before my own eyes.

At the close of the rally, the public meeting was to start. Fearing that my voice would be chocked due to long time slogan shouting, I kept drinking countless glasses of hot water from the nearby tea shop and I could not think of the consequential effects. After the meeting was over, the organisers and the contributors to the success of the rally sat in a house in a circle tasting the 'Pongal' prepared at our request by the priest of the local Vishnu temple.

A local customer asked me, even as he was locking up his petty shop, "Cashier Sir, you were so highly critical of the capitalist class...". With a high sense of pride, I started walking down towards my room in the dark street that had fallen asleep having been tired after experiencing the joyful steps of hundreds of children and adults. On reaching my place, all I just knew was that I was losing myself on to the floor for my quota of sleep. And next morning, I woke up to the shocking sight of my white dhoti completely soaked in blood reflecting the heat I had developed through days and I had to travel 3 hours to seek a suitable medical remedy. More than the pain, the pleasure of the successful experiment was over weighing in my mind.

I was standing before Com CSP in his Tambaram (Chennai) house to share the exulting news of the May Day celebrations in Vanganur. After patiently listening and patting me on my back, Com CSP had this to say: "Look here, Venu, you have kindled the feelings of an innocent section who were blissfully unaware of such a heroic saga of the working class..one day you would vacate the place on your transfer. who would take the mantle then?" 

He continued:"What is important is the continued work among people to raise their awareness and their assertion of their rights. This is not an one day affair"

There was, indeed another comrade in my own branch getting ready to take the torch for the further run. But CSP's words made me understand that the travel to be undertaken was longer than the four streets of the village.

Every other May Day, since then, dawns on me with an inspiring call, but it takes leave every time, only by echoing the words of Com CSP. 

*******************

writer's mail id: sv.venu@gmail.com

mobile no: + 91 94452 59691 

"TIREDNESS WITH MARXISM"

Prabhat Patnaik

MUCH is written these days about how “the youth” is “tired” of the “rigid ideological positions” of the Left, how Marxism itself, notwithstanding its immense appeal in the past, has ceased to be attractive to today’s “youth”, indeed how “grand narratives” of all kinds, of which Marxism of course is the leading example, have become passé.

Such views are expressed not just by anti-Marxists, for whom Marxism has always been passé (Eugen von Bohm-Bawerk the renowned Austrian bourgeois economist had written as early as in 1896 that the “Marxian system has no abiding future”); they are expressed even by many who are sympathetic to the Left, or even count themselves as Left. The rise of the Aam Aadmi Party for instance became an occasion for even well-wishers of the Left to argue that the AAP was taking up the space that really belonged to the Left, because of the latter’s “rigidity”. In other words the non-ideology of the AAP was seen by many well-wishers of the Left as a virtue to be emulated if the Left was to “re-invent” itself.

By “youth” here is obviously meant the urban educated youth. Now, whether among the urban educated youth there has actually been a decline in interest in Marxism, and consequently in the Communist movement; whether, if there has indeed been such a decline, it is of a more durable nature or only a passing phase that would disappear when the contradictions in the position of the non-ideological votaries of “clean politics” become apparent; whether the difficulties facing the Left, if indeed there are any unusual difficulties facing it, are because of this factor or something else, are all issues open to debate. I shall not however enter into all these issues here, but confine myself to a few simple points.

Suppose it is true that the urban educated youth in India has indeed lost interest in Marxism and hence in the Communist movement; how should the Communist movement react to this fact? Should it try to “reinvent” itself by suitably altering its ideological position, so that it becomes more attractive to the urban educated youth than it is now?

The answer to this question cannot possibly be in the affirmative. The Communist movement is founded upon the presumption that Marxism represents a scientific approach to the study of society in its historical setting; or as Althusser put it, that Marx opened up a new continent for scientific exploration, the continent of history. Amending the Marxist position at any time therefore requires a scientific demonstration of what is wrong with the existing position; it cannot be done on the basis of whether the urban educated youth at that time likes it or not.

Just as the validity of a scientific proposition is not determined by whether it is popular or not, the validity of the Marxist understanding cannot be determined by whether it appeals to some particular social group or not. The Marxist understanding, as it exists at a particular point of time, may of course need modification, but whether it does so or not, and in what direction it needs to be modified, have to be determined by scientific analysis, not by the tastes, preferences and prevailing fashions among the urban educated youth, or any other group for that matter.

In fact what Marxism has to do is the very opposite of what is suggested. Instead of changing itself to suit the preferences of the urban educated youth, it has to analyze scientifically why the preferences of the urban educated youth are what they are, and on the basis of that analysis work out possible praxis. Not doing so, and altering itself to become acceptable and popular to the urban educated youth, or to the urban middle class, or to any particular class for that matter, including even the working class, is to commoditize itself, to convert itself from being an approach to a scientific understanding of society that shows mankind the path to emancipation, to being a commodity that is acceptable to a set of “consumers”. It would be not only a self-immolation of Marxism, but also an abandonment of the quest for human freedom.

To say all this is not to suggest that those who want the Left to reinvent itself by becoming more acceptable to the urban educated youth are ill-motivated. On the contrary many of them have the noblest of intentions and the interests of the Left genuinely in their hearts. The problem actually lies elsewhere.

DIVERGENT EFFECTS
Globalisation has until now benefited, apart of course from the corporate-financial elite, a section of the urban middle class as well for whom inter alia the outsourcing of service sector activities from the metropolitan countries, has opened up new opportunities. Not that the urban middle class as a whole or even the educated segment of it in its totality has been a beneficiary. But the noticeable improvement in the condition of the upper echelon of the urban educated middle class creates the illusion among others of this class that they too have a good chance of improving their lot. This class therefore throws its weight behind globalisation.

But globalisation at the same time entails a process of pauperisation of peasants and petty producers to a point where even simple reproduction becomes difficult for them (which is the cause of peasant suicides), leading to a swelling of the army of urban job-seekers in the unskilled or at best semi-skilled category. Ironically, even skilled artisans, finding simple reproduction difficult in their original occupations, become job-seekers for unskilled work. Since the number of jobs in this category is not expanding much, this leads to an increase in the ranks of the unemployed, underemployed, casually employed, intermittently-employed workers who themselves earn a pittance for wages, and also keep down the bargaining power of the organised workers to tie them down to a subsistence wage. The upshot is a process of impoverishment of peasants, petty producers, and workers, both organised and unorganised. The process of globalisation therefore produces divergent effects upon the different classes, even leaving aside the bonanza it confers upon the corporate-financial elite.

In addition, since there are no internationally co-ordinated struggles of workers, let alone of peasants, their resistance to globalisation, which is essential for the defence of their living standards, must take the form of delinking from it. Such delinking however is precisely what the urban educated elite, a beneficiary from globalisation until now, is not in favour of. Not surprisingly therefore there is, as things stand till now, a difference between the perspective of the workers and peasants, which the Left articulates, and that of the urban educated elite.

It is this which explains the lack of appeal of the Left to the urban educated elite, which feels almost instinctively that the Left, by turning its back upon globalisation, would “take the country backwards”. What it attributes to the ideological “rigidity’ of the Left is in fact the Left’s fidelity to the interests of the basic classes, the workers and peasants, for whom it stands. When well-wishers of the Left, worried about the fact that the urban educated youth may be drifting away from the Left advise it to reinvent itself in a manner that appeals to such youth, they are unwittingly asking the Left to re-orient its basic class position. Political formations like the AAP can be “all things to all persons”, but the Left which is the only political force attempting to “play fair” with the people, taking them into confidence by speaking the truth to them, cannot abandon its fundamental commitment to the “basic classes”, even if that should mean a period of estrangement from urban middle classes (until the latter themselves begin to get disillusioned with globalisation under the impact of the crisis it engenders).

EVIDENT CONTRADICTION

The extent of this contradiction between the urban educated classes and the basic classes is open to debate. But the fact that there is such a contradiction between the basic classes and certain segments at least of the urban educated classes, is evident at this very moment from the developments in Venezuela, Ukraine and Thailand. In Venezuela, a section of the affluent urban youth has been engaged in open hostility to the Maduro government that has continued the pro-people measures ushered in by Hugo Chavez. In Thailand, the immediate provocation for youth demonstrations in the streets of Bangkok against the elected government was its pro-peasant measures. And in Ukraine, it was the Yanukovich government’s signing an economic agreement with Russia as opposed to the European Union that brought forth the demonstrations: it may seem ironical that Right-wing Ukrainian nationalists are keen on closer ties with the EU, but the simple reason is that in non-metropolitan (and non-Islamicist) societies, for reasons already discussed, the opposition to globalisation comes from the Left while the Right supports it. (In many European countries on the other hand the opposite is true).

Hence what appears as “tiredness with Marxism”, to the extent that there is such “tiredness”, has its roots in class interests and class positions. For the Left to be swayed by such supposed “tiredness”, and to “reinvent” itself by attempting to be attractive to the urban educated youth through a compromise on its commitments to the “basic classes” would be tantamount to self-nullification as Left.

This does not mean that it should not bridge whatever gulf exists between itself and sections of the urban educated youth. But it has to do so without compromising on its basic class positions, no matter how much “tiredness” these basic positions induce among others. There are a number of issues of concern to the urban educated youth which in any case must come high on the Left’s own agenda, such as the struggle against patriarchy and for gender equality, the struggle for civil liberties and democratic rights, the struggle against environmental degradation, the struggle for transparency in government, and the struggle against “corruption”.
Since “corruption”, and lack of transparency become particularly serious in the epoch of the hegemony of international finance capital, struggles against them can be taken forward to a struggle against this hegemony itself. But for that to happen, the Left, even while taking up these same issues, must differentiate itself from urban middle class positions, instead of trying to “reinvent” itself in deference to those positions.

உண்மைகளை விடுவிக்கவே ஊடகச் சுதந்திரம்

- அ. குமரேசன்

---

தெரிந்துகொண்டதை சக மனிதர்களுக்குத் தெரியப்படுத்துவதே அடிப்படை ஊடகச் செயல்பாடு. அது இல்லாமல் போயிருந்தால் மனிதர்கள் தனித்தனித் தீவுகளாகச் சுருங்கிப்போயிருப்பார்கள். இயற்கையின் கொடைகளையும் மனித உழைப்பையும் உறிஞ்சிப் பெருத்திடும் உலகமய சுரண்டல் சக்திகள் ஊடகத்தையும் தங்களது ஏவல் கருவியாய் மாற்றியுள்ளன. உழைப்பாளிகளை கரத்தால் உழைப்போர், கருத்தால் உழைப்போர் என்று குறிப்பிடுவது போல், சுரண்டல் அரியாசனங்களுக்கு கரத்தால் சேவகம் செய்கிற காவல்துறை உள்ளிட்ட அரசு எந்திரங்களும் உள்ளன; கருத்தால் சேவை செய்கிற நிறுவனங்களும் உண்டு. பெரும் வர்த்தக ஊடகங்கள் அத்தகைய கருத்து அடியாட்களாகத்தான் செயல்படுகின்றன என்று கூறுவதில் குற்றமில்லை.

அதன் நோக்கம், சட்டங்களின் துணையாலும் அரசாங்கக் கொள்கைகளின் பக்கபலத்தாலும் ஆள்வோர்-அதிகார வர்க்கத்தினருடனான நீசக்கூட்டுறவாலும் எப்படியெல்லாம் வளங்கள் வளைக்கப்படுகின்றன என்ற உண்மைகளைத் தெரியப்படுத்த விடாமல் தடுப்பதுதான். மனிதர்களை தனித்தனித் தீவுகளாக்குவதுதான். 

இதை மீறி ஊடக நெறிக்காக தங்களை ஒப்படைத்துக்கொண்டவர்கள் பலரும் உண்மைகளை வெளிப்படுத்த உழைத்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். அரசியலில், சமுதாயத்தில் - ஏன் வர்த்தக உலகத்திலும் கூட நடக்கிற திருவிளையாடல்களை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவருகிறார்கள். ஒரு தொழிலாகச் செயல்படுவதில் முன்னுக்கு வருகிற வணிகப்போட்டி காரணமாகவே கூட பல ஊடக நிறுவனங்கள் செய்திகளை உண்மையாகத் தர வேண்டிய கட்டாயமும் ஏற்பட்டிருக்கிறது. இன்னொரு பக்கத்தில் கார்ப்பரேட் உலகத்தின் கணக்குகளுக்கு ஏற்ப எந்தச் செய்திகளை முன்னுக்குக் கொண்டுவரவேண்டும், எந்தச் செய்திகளை பின்னால் தள்ள வேண்டும் என்றும் திட்டமிட்டுச் செயல்படுகிறார்கள்.

எடுத்துக்காட்டாக, இந்தியாவில் தற்போதைய மக்களவை தேர்தல் களத்தில் எல்லா கட்சிகளின் வேட்பாளர்களும், அவற்றின் முக்கியத் தலைவர்கள் உட்பட, வேட்புமனு தாக்கல் செய்தார்கள். ஆனால், நரேந்திர மோடி ஊர்வலமாகச் சென்றதை, அரசு அலுவலகத்தில் காத்திருந்ததை, பேசிக்கொண்டிருந்ததை, உள்ளே சென்றதை, மனுவை அதிகாரியிடம் கொடுத்ததை, வெளியே வந்ததை என முழு நேரமும் நேரடியாக ஒளிபரப்பியது அத்தகைய திட்டம்தான்.

“உண்மைகளை ஒடுக்குவது நம் வாழ்க்கையை சிறுமைப்படுத்துகிறது, நம் அறிவை சுருக்குகிறது, நமது மானுடத்தன்மையை இழிவுபடுத்துகிறது, ஒருவரிடமிருந்து ஒருவர் கற்றுக்கொள்வதற்கான நம் வல்லமையை செயலற்றதாக்குகிறது. இதை முறியடிக்க வேண்டுமானால், பத்திரிகைச் சுதந்திரம் உள்ளிட்ட தகவல் தொடர்புச் சுதந்திரம் நமக்குத் தேவை. அதை விட முக்கியமானதாக வேறு எது இருந்துவிட முடியும்?” -இந்தச் சிந்தனையை விதைத்திருப்பவர் நோபல் விருது பெற்ற சமூகப் பொருளாதார அறிஞர் அமர்த்தியா சென்.

பத்திரிகைச் சுதந்திரம் பற்றிய தனது கட்டுரையில் அவர் தனது சிறுவயது அனுபவம் ஒன்றையும் பகிர்ந்திருக்கிறார்: 1943ல் வங்காளத்தை கடுமையான பஞ்சம் தாக்கியது. அதைப் பற்றிய செய்திகளை வெளியிடக்கூடாது என்று இந்தியாவை அடக்கியாண்ட பிரிட்டிஷ் அரசு ஆணையிட்டிருந்தது. ஐயான் ஸ்டெப்ஜென்ஸ் என்ற பத்திரிகையாளரால் இதை நெடுநாட்கள் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. நடப்பது நடக்கட்டும் என்ற துணிவோடு அவர் தமது ‘ஸ்டேட்ஸ்மேன்’ பத்திரிகையில் வங்கப் பஞ்சம் பற்றிய உண்மைகளை எழுதினார். லட்சக்கணக்கானோர் உண்ண உணவில்லாமல் மரணத்திற்கு உணவாகிப்போனதை உலகத்தின் பார்வைக்குக் கொண்டுவந்தார். அரசு அவரை வேட்டையாடத் துடித்தபோது, பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றத்தில் அந்தச் செய்திகள் பெரும் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தின. அதன் விளைவாக, அரசு உண்மையை ஒப்புக்கொண்டு, உரிய நடவடிக்கைகள் எடுத்தாக வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.

ஐயான் ஸ்டெப்ஜென்ஸ்கள் இன்றைக்கும் இருக்கிறார்கள். அவர்களது பேனாக்களை அல்லது கீ போர்டுகளை மவுனமாக்குகிற கைங்கரியமும் நடக்கிறது. 183 நாடுகளில் ஊடகச் சுதந்திரம் எந்த அளவுக்குப் பாதுகாப்பாக இருக்கிறது என்பது பற்றி ஆய்வு நடத்திய ‘ரிப்போர்ட்டர்ஸ் வித்தவுட் பார்டர்ஸ்’ அமைப்பு, இந்தியா அதில் 140வது இடத்தில்தான் இருக்கிறது என்று கூறியிருப்பதைக் கவலையோடு பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. சில நாடுகள் இந்தியாவை விடவும் பின்னால் இருக்கின்றன என்று மகிழ்ச்சியடைவதற்கில்லை.

ஒரு புத்தகம் கடைகளிலிருந்து திரும்பப் பெறப்பட்டு காகிதக்கூழாக்கப்படுகிறது, ஒரு புத்தகம் வெளியே வரமுடியாமலே தடுக்கப்படுகிறது, போலியான சித்தரிப்புகளுக்குப் பின்னாலிருக்கிற உண்மைகளை எழுதுகிறவர்கள் மீது புகார் பதிவு செய்யப்படுகிறது, ஆட்சியிலிருப்பவரை விமரித்துப் பேசுகிறவர் மீது மட்டுமல்லாமல் அதைச் செய்தியாக வெளியிடுகிற பத்திரிகைகள் மீதும் வழக்குப் போடப்படுகிறது... என்ற நிலைமைகள்தான் இந்தியாவை இந்த 140 இடத்திற்கு இறக்கிவிட்டுள்ளன. இங்கே சென்ற ஆண்டு காவல்துறை நடவடிக்கைகளாலும் சில தீவிரவாத அமைப்புகளாலும் கொல்லப்பட்ட பத்திரிகையாளர்கள் 9 பேர். ஊடகச் சுதந்திரத்தின் உச்சாணியில் இருப்பதாகக் கூறிக்கொள்ளும் அமெரிக்க அரசு, தனது வண்டவாளங்களைத் தண்டவாளத்தில் ஏற்றிய ‘விக்கிலீக்ஸ்’ அசாஞ்ஜே, இணையதள உளவுவேலைகள் பற்றிய உண்மைகளை வெளிப்படுத்திய எட்வர்டு ஸ்னோடென் ஆகியோரை என்ன பாடுபடுத்திக்கொண்டிருக்கிறது என்பது தெரிந்த தகவல்தான்.

இவ்வாறு உண்மைகளைச் சொல்ல முயன்றதற்காக உலகம் முழுவதும் 211 பத்திரிகையாளர்கள் சிறைகளில் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் (2013ம் ஆண்டுக்கான கணக்கு). செய்திகளைத் தருகிறவர்கள் பற்றிய இந்தச் செய்தி வெளி உலகத்திற்குத் தெரிந்தாக வேண்டும். ஊடகச் சுதந்திரத்திற்கான குரல்கள் அதனால் ஓங்கி ஒலிக்க வேண்டும். உண்மைகளை அறிவது என்பது அறிவைப் பெறுவதற்கான வாய்க்கால் மட்டுமல்ல, பாகுபாட்டு சமுதாயத்தைப் புரட்டிப்போடுவதற்கான நெம்புகோல் என்பதும் ஊன்றப்பட வேண்டும்.

-------------------------------
மே 3 உலக பத்திரிகைச் சுதந்திர நாள்

மார்க்சியம் அலுத்துவிட்டதா?

பிரபாத் பட்நாயக்
 

---

இடதுசாரிகளின் “இறுக்கமான சித்தாந்த நிலைப்பாடுகள்” எவ்வாறு “இளைஞர்களை” “அலுப்படையச்” செய்திருக்கின்றன, கடந்த காலங்களில் ‘‘இளைஞர்களிடம்” மார்க்சியத்திற்கு இருந்த பெருமளவிலான ஈர்ப்பு இன்று மறைந்து விட்டது என்றெல்லாம் இன்று அதிகம் எழுதப்பட்டு வருகிறது. பின்-நவீனத்துவவாதிகள் குறிப்பிடுவது போல, பல்வேறு “பெருங்கதையாடல்கள்” காலப்போக்கில் சுவை இழந்து விட்டன. அவற்றுள் மிக முக்கியமான மார்க்சியமும் பழங்கதையாக மாறிப் போய் விட்டது என்ற சித்திரம் முன் வைக்கப்படுகிறது.

எதிரிகள் மட்டுமல்ல…

மார்க்சிய எதிர்ப்பாளர்கள் மட்டுமே இத்தகைய கருத்துக்களைக் கூறுவதாகக் கொள்ளமுடியாது. “மார்க்சிய சமூக அமைப் பிற்கு எதிர் காலம் இல்லை” என்று 1896ம் ஆண்டிலேயே யூஜென் வான் பாம்-போவெர்க் (Eugen von Bohm-Bowerk) என்ற ஆஸ்திரிய நாட்டைச் சேர்ந்த முதலாளித்துவப் பொருளாதார அறி ஞர் எழுதியிருந்தார். அவர் ஒரு மார்க்சிய விரோதி.ஆனால், இன்று இடதுசாரிகளின் ஆதரவாளர்கள் அல்லது இடதுசாரிகள் என்று பொதுவாகக்கருதப்படும் சிலர் கூட இத்தகைய கருத்தினை வெளிப்படுத்தி வருகின்றனர். எடுத்துக்காட்டாக, இன்று ஆம் ஆத்மி கட்சி அரசியல் அரங்கில் நுழைந் திருக்கும் நிலையில், இடதுசாரிகளுக்கு மட்டுமே இது வரை சொந்தமாக இருந்த இடத்தை அக்கட்சி பிடித்து வருவதாக நம் மீது நல்லெண்ணம் கொண்ட இடதுசாரி ஆதரவாளர் கள் சிலர் கூட ஆதங்கம் அடைந்திருக்கின் றனர். அந்நிலையில், இடதுசாரிகளின் சித்தாந்த “இறுக்கமே” அதற்குக் காரணம் என்ற முடிவிற்கும் அவர்கள் வந்திருக்கின்ற னர். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவது என்றால், இடதுசாரிகள் தங்களை “மறு தகவமைப்பு” செய்து கொள்ளும் வகையில், ஆம் ஆத்மி கட்சியின் சித்தாந்தம் அற்ற நிலையினை, ஒரு நற்பண்பாகக் கருதி அதைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் எனக் கூறுகிறார்கள்.

விவாதத்திற்குரிய கேள்விகள்!

நகர்ப்புறங்களில் உள்ள படித்த இளைஞர்களைத்தான் இங்கு அவர்கள் “இளை ஞர்கள்” என்று குறிப்பிடுகிறார்கள். படித்த இளைஞர்கள் மத்தியில் மார்க்சியம் குறித்த ஆர்வம் உண்மையில் குறைந்திருக்கிறதா? அப்படி குறைந்திருந்தால், அந்தப் போக்கு நீடித்து நிற்குமா அல்லது ‘‘தூய்மையான அரசியல்” என்று இன்று முழக்கமிடும் சித்தாந்தமற்றவர்கள் மத்தியில் உருவாகும் முரண்பாடுகள் நாளை வெளிப்படும் நிலை யில் அது மறைந்து போகுமா? இன்று இடது சாரிகள் வழக்கத்துக்கு விரோதமாக சில இடர் பாடுகளைச் சந்திக்க வேண்டியுள்ளதா? இவற்றிற்கெல்லாம் காரணம் சித்தாந்த அம்சம் தானா அல்லது வேறு எதுவுமா? இப்படி பல கேள்விகள் விவாதிக்கப்பட வேண்டியவையே. இருப்பினும், நான் இப்போது அத்தனை கேள்விகளுக்குள்ளும் செல்லப் போவதில்லை. எளிமையான ஒன்றிரண்டு அம்சங்களை மட்டுமே இங்கு விவாதத்திற்கு எடுத்துக் கொள்ளப் போகிறேன். 

ஆர்வம் இழந்த இளைஞர்கள்!

ஒரு வேளை இந்திய நாட்டில் படித்த நகர்புற இளைஞர்கள் மார்க்சியத்தின் மீதும், அதன் விளைவாக கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் மீதும் ஆர்வம் இழந்து விட்டார்கள் என்பது உண்மையாக இருக்கும் பட்சத்தில், கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் இதை எவ்வாறு எதிர்கொள்வது? நகர்புற படித்த இளைஞர் களைக் கவரும் வகையில் நமது சித்தாந்த நிலையினை நெளிவு சுளிவாக மாற்றிக் கொள்வதன் மூலம்தான் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் தன்னை “மறு தகவமைப்பு” செய்து கொள்ள வேண்டுமா? இவை தான் விடை காண வேண்டிய கேள்விகள்.

 

அறிவியல் சித்தாந்தம்! 

அவ்வாறுதான் "மறு தகவமைப்பு" செய்ய வேண்டும் என்பது கண்டிப்பாக நமது பதிலாக இருக்க முடியாது. வரலாற்றுப் பின்னணியில் சமூகம் குறித்த ஆய்வில் மார்க்சியம் ஒரு அறிவியல்பூர்வமான அணுகு முறையினை உருவமைத்து நிற்கிறது. பிரான்ஸ் நாட்டின் மார்க்சிய தத்துவ அறிஞரான அல்தூஸ்ஸர் கூறுவது போல, அறிவியல் உலகின் ஆய் விற்காக மார்க்ஸ் ஒரு புதிய கண்டத் தினையே உருவாக்கினார். வரலாறு என்பதே அக்கண்டம். மார்க்சிய நிலைப்பாடு எதனையும் மாற்ற வேண்டும் எனில், ஏற்கனவே இருக்கும் நிலை தவறு என்பதை அறிவியல் பூர்வமாக நிருபணம் செய்தால் மட்டுமே அது சாத்தியம். நகர்ப்புற படித்த இளைஞர்கள் அதை ஏற்றுக் கொள்கிறார்களா என்பதை வைத்து, அதனை முடிவு செய்ய முடியாது. எந்த ஒரு அறிவியல் கருத்துருவினையும் எவ்வாறு தீர்மானிக்கிறார்களோ, அப்படித் தான் இதையும் தீர்மானிக்க முடியும். ஜன ரஞ்சகமாக இருக்கிறதா இல்லையா என்பதை வைத்தோ அல்லது எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகப் பிரிவிற்கும் ஏற்புடையதாக இருக்கிறதா இல்லையா என்பதை வைத்தோ, மார்க்சியப் புரிதலை மதிப்பீடு செய்ய இயலாது. ஒரு குறிப்பிட்ட காலச் சூழ்நிலையில், மார்க் சியப் புரிதலில் சில மாற்றங்களைச் செய்யவேண்டிய தேவை ஏற்படலாம். ஆனால், அத்தகைய தேவை இன்றைக்கு இருக்கிறதா இல்லையா, அப்படிப்பட்ட தேவை இருக் கிறது எனில் எந்தத் திசையில் அதை மாற்ற வேண்டும் என்பதையெல்லாம் அறிவியல் பூர்வமான ஆய்வின் மூலமே முடிவு செய்ய இயலும். நகர்புற படித்த இளைஞர்களின் ரசனைகள், விழைவுகள், நடப்பில் இருக்கும் நாகரீகம் போன்றவற்றை மட்டும் வைத்து அதனை முடிவு செய்யக்கூடாது.

வணிகப் பண்டம் அல்ல!

இது நகர்புற இளைஞர்களுக்கு மட்டுமல்ல, அனைவருக்கும் பொருந்துவ தேயாகும். இன்னும் கூடச் சொல்லப் போனால், மார்க்சியம் இதற்கு நேர் எதிரான ஒன்றைச் செய்ய வேண்டியுள்ளது. இளை ஞர்களின் விருப்பத்திற்கேற்ப மார்க்சியம் தன்னை மாற்றிக் கொள்ள முடியாத நிலையில், இளைஞர்களின் விருப்பம் ஏன் அப்படி இருக்கிறது என்பதை அறிவியல் பூர்வமாக ஆய்வு செய்து, அதன் அடிப்படையில் சாத்திய மான செயல் திட்டத்தினை மார்க்சியம் வகுக்கவேண்டும். அதை விடுத்து, நகர்புற படித்தஇளைஞர்கள், நகர்புற நடுத்தர வர்க்கத்தினர், ஏன் தொழிலாளி வர்க்கம் உள்ளிட்ட எந்த ஒரு பிரிவினர் ஏற்றுக் கொள்ளும் வகையில் மார்க்சியம் தன்னை ஜனரஞ்சகமாக மாற்றிக் கொள்ளுமானால், அது அறிவியல் அணுகுமுறையாக இருக்காது. மனிதகுல மேம்பாட்டிற்கான பாதையினைக் காட்டுகின்றசமூக அமைப்பு குறித்த அணுகுமுறைக்கு மாற்றாக, சில “நுகர்வாளர்கள்” ஏற்றுக்கொள்ளும் வகையிலான வணிகப்பண்ட மாக மார்க்சியம் மாறிவிடும். மார்க் சியம் தன்னைத் தானே அழித்துக்கொள்வது மட்டுமல்லாமல், மனித விடுதலைக்கான வேள்வியினையும் கைவிடுவதாக அமைந்து விடும். இப்படி எல்லாம் கூறுவதால், நகர்புற படித்த இளைஞர்கள் பெரு மளவிற்கு ஏற்கும் வகையில் இடதுசாரிகள் தங்களை மறு தகவமைத்துக் கொள்ள வேண்டும் எனக் கூறுபவர்கள் அனைவரும் தீய நோக்கம் கொண்டவர்கள் என்று பொருள் கொண்டுவிடக்கூடாது. மாறாக, அவர்களில் பெரும்பாலானோர் தங்களது இதயத்தில் இடதுசாரிகளுக்கு உயர்ந்த இடம் அளித்திருப்பவர்கள். அவர்களது நோக்கமும் புனிதமானது. ஆனால், பிரச்சனை இதையும் தாண்டி வெளியே இருக்கிறது.

வர்க்கங்களும், விளைவுகளும்!

கார்ப்பரேட் மற்றும் நிதிச்செல்வந்தர் களைத் தாண்டி, நகர்புற நடுத்தர வர்க் கத்திற்கும் உலகமயம் உதவியிருக்கிறது. சேவைத்துறையில் வளர்ச்சியடைந்த நாடுகளிலிருந்து பிற நாடுகளுக்கு அனுப்பப்படும் வேலைகள் (outsourced jobs) சில புதிய வாய்ப்புகளை உருவாக்கியிருக்கின்றன. எனினும், நகர்புறத்திலுள்ள நடுத்தர வர்க்கத்தினர் அனைவருக்கும், அல்லது அதில் படித்த பகுதியினர் அனை வருக்கும் இது உதவியிருக்கிறது எனக் கூற முடி யாது. ஆனால், நடுத்தர வர்க்கத்தின் உயர் தட்டினரின் வாழ்க்கைத் தரத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் குறிப்பிடத்தக்க முன் னேற்றத்தின் பின்னணியில், அத்தகைய நல்வாய்ப்பு நமக்கும் கிடைக்கும் என்றபிரமை அவ்வர்க்கத்தின் பெரும்பாலானோர் மனதில் ஏற்பட்டிருக் கிறது.

எனவே, இந்த வர்க்கம் உலகமயத்திற்கு ஆதரவாக நிற்கிறது. ஆனால், மறுபுறத்தில், உலகமயம் விவசாயிகளையும், சிறு உற்பத்தியாளர் களையும் ஓட்டாண்டியாக்கி வருகிறது.தொடர்ந்து உற்பத்தியில் ஈடுபடுவதற்கு வழி இல்லாத நிலை அவர்கள் மத்தியில் உருவாகி வருகிறது. (விவசாயிகளின் தற் கொலைகளுக்கு இதுவே காரணம்). இது நகர்புறத்தில், தேர்ச்சியற்ற (unskilled) அல்லது அரைகுறைத் தேர்ச்சி பெற்ற (semi-skilled) வேலை தேடும் பட்டாளத்தின் எண் ணிக்கையினைப் பெருக்கி வருகிறது. தங்களது தொழிலில் தேர்ச்சி பெற்ற கைவினைஞர்கள் கூட, தத்தம் தொழிலில் உற்பத்தியினைத் தொடர முடியாத நிலையில், தேர்ச்சியற்ற தொழிலாளர் களுக்கான வேலைகளைத் தேடி வருகின்றனர். இவ்வகை வேலைகளின் எண் ணிக்கை அதிகரிக்காத நிலையில், வேலை இல்லாதவர், தகுதிக்குக் குறைவான வேலைகளில் அமர்வோர், கேஷூவல் தொழிலாளர், ஊதியம் என்ற பெயரில் அற்பசொற்ப கூலிக்காக அவ்வப்போது கிடைக் கும் வேலைகளைச் செய்கிறவர்கள் போன்ற வர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்க, அதிகரிக்க அணிதிரட்டப்பட்ட தொழிலாளர்களின் பேர சக்தியும், கூலியும் குறைந்துவருகிறது. இதன் ஒட்டுமொத்த விளைவு என்னவெனில், விவசாயிகள், சிறு உற்பத்தி யாளர்கள், அணிதிரட்டப்பட்ட தொழில்கள் மற்றும் முறைசாராத் தொழில்களில் உள்ள தொழிலாளர்கள் என அனைவரும் ஏழ்மை நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர். எனவே உலகமயம் கார்ப்பரேட் மற்றும் நிதிச் செல்வந்தர்களுக்கு சலுகைகள் வழங்குவது ஒருபுறமிருக்க, வெவ்வேறு வர்க்கங்களின் மத்தியில் வெவ்வேறு விளைவுகளை உருவாக்கி வருகிறது. 

 “சித்தாந்த இறுக்கம்”

தங்கள் வாழ்நிலையினைப் பாதிக்கின்ற உலகமயத்திற்கு எதிராக விவசாயிகளின் எதிர்ப்பு இருக்கிறது. அந்த எதிர்ப்பு உலக மயத்திலிருந்து இணைப்பைத் துண்டிக்கும் அளவிற்கான வடிவங்களை எடுக்க வேண் டும். ஆனால், அது நடைபெறவில்லை. இதுதவிர, சர்வதேச ரீதியாக ஒருங்கிணைக்கப் பட்ட தொழிலாளர்களின் போராட்டங்கள் எதுவும் இன்று இல்லை. எந்த உலகமய இணைப்பினை துண்டிக்க வேண்டும் என தொழிலாளர்களும், விவசாயிகளும் விரும்புகிறார் களோ அதனை உலகமயத்தால் பயனடையும் நகர்ப்புற படித்த இளைஞர்கள் இன்று வரை ஏற்கவில்லை. எனவே, இன்றைய சூழலில் தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள் ஆகியோரின் நலன்களை மையப்படுத்தி இடதுசாரிகள் முன்வைக்கும் கருத்துக்களுக்கும், நகர்ப்புற படித்த இளைஞர்களின் புரிதலுக்கும் இடையில் வேறுபாடு இருப்பதில் வியப் பதற்கு ஒன்றுமில்லை. உலகமயத்தினை எதிர்ப்பதன் மூலம், “நாட்டின் வளர்ச்சியி னை இடதுசாரிகள் பின்னோக்கித் தள்ளுகிறார்கள்” என்பது அவர்களது இயல்புணர்வாக மாறியிருக்கிறது. இதை புரிந்து கொண்டால், இளைஞர்கள் மத்தியில் இடதுசாரிகளின் மீது ஏன் ஆர்வமில்லை என்பது தெளிவாகி விடும். தொழிலாளி, விவசாயி ஆகிய அடிப்படை வர்க்கங்களுக்கு விசுவாசமாக இடதுசாரிகள் எடுக்கும்நிலைப்பாட்டினைத் தான் அவர்கள்“சித்தாந்த இறுக்கம்” என வர்ணிக் கிறார்கள். இடதுசாரிகள் இந்த அடிப் படை வர்க்கங்களுக்குத் தானே கடமைப் பட்டவர்கள்? 

“மறு தகவமைப்பு”

இடதுசாரிகள் மீது நல்லெண்ணம் கொண்ட பலர், படித்த நகர்புற இளைஞர்கள் இடதுசாரிகளை விட்டு விலகிச் செல்வது குறித்து கவலை அடைந்திருக்கின்றனர். எனவே தான் இளைஞர்களை மீண்டும் கவர்ந்திழுக்கும் வகையில் இடதுசாரிகள் தங்களை “மறுதகவமைப்பு” செய்து கொள்ள வேண்டும் என அறிவுரை கூறுகின்றனர். ஆனால், அத்தகைய அறிவுரை மூலம், இடதுசாரிகள் தங்களது அடிப்படை வர்க்க நிலைப் பாடினையே மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்று சொல்கிறோம் என்பதை அவர்கள் உணரவில்லை. ஆம் ஆத்மி போன்ற அரசியல் கட்சிகள் “அனைவருக்கும் அனைத்துமாக” இருக்க முடியும். ஆனால், “மக்களிடம் நேர்மையாக நடந்து கொள்ளும்” இடதுசாரிக் கட்சிகள், மக்களை நம்பிக்கையில் எடுத்துக் கொண்டு, அவர்களிடம் உண்மையினை மட்டுமே பேச முடியும். எனவே, “அடிப்படை வர்க்கங்கள்” குறித்த தங்களது அடிப்படை விசுவாசத்தினைக் கைவிடுவது என்ற பேச்சுக்கே இங்கு இடமில்லை. நகர்புற நடுத்தர வர்க்கத்திடமிருந்து சில காலம் தனிமைப்பட வேண்டிய கட்டாயம் இருப்பினும், இதுவே இடதுசாரிகளின் நிலைமையாக இருக்க முடியும். (உலகமயம் உருவாக்கும் நெருக்கடிகளின் விளைவுகள் மூலம், அதன் மீதான மயக்கத்திலிருந்து நடுத்தர வர்க்கம் தானாகவே மீளும் வரை இடதுசாரிகளுக்கு இந்த சிரமம் இருக்கவே செய்யும்).

தெளிவான முரண்பாடு!

நகர்புற படித்த வர்க்கத்திற்கும், அடிப்படை வர்க்கங்களுக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டின் அளவு விவாதத்திற்கு உரியது. அத்தகைய ஒரு முரண்பாடு இன்று வெனிசூலா, உக்ரைன், தாய்லாந்து ஆகிய நாடுகளில் நடக்கும் நிகழ்வுகளின் மூலம் வெளிப்பட்டு வருகிறது. வெனிசூலாவில், நகர்ப்புற இளைஞர்களில் வசதி படைத்த ஒரு பகுதி ஜனாதிபதி மதுரோ அரசாங்கத்திற்கு எதிராக வெளிப்படையான எதிர்ப்பு நிலையினை மேற்கொண்டு வருகிறது. மறைந்த ஜனாதிபதி ஹ்யூகோ சாவேஸ் தொடங்கி வைத்த மக்கள் நலத்திட்டங்களை மேலும் தொடரக் கூடாது என்பதே அவர் களின் நிலை. விவசாயிகளுக்கு ஆதரவாக தாய்லாந்து அரசாங்கம் எடுத்து வரும் நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராக இளைஞர்கள் ஆர்ப்பாட்டம் செய்து வருகின்றனர். ஏற்கனவே விவாதித்தது போல, பொதுவாக, வளர்ச்சியடைந்த சமூகங்கள் அல்லாத (மேலும், இஸ்லாமிய சமூகம் அல்லாத) இடங்களில், இடதுசாரிகள் உலகமயத்தை எதிர்க் கிறார்கள், வலதுசாரிகள் ஆதரிக்கிறார்கள். (ஆனால், ஐரோப்பிய நாடுகள் பலவற்றில் நிலைமை இதற்கு எதிரானது). ஐரோப்பிய யூனியனுடன் இருந்த உறவை முறித்துக் கொண்டு ரஷ்யாவுடன் பொருளாதார ஒப்பந்தம் செய்து கொண்ட உக்ரைன் ஜனாதிபதி யானுகோவிச் அரசாங்கத்தினை, வலதுசாரி உக்ரேனிய தேசியவாதிகள் எதிர்த்து வருகிறார்கள். ஐரோப்பிய யூனியனுடன் நெருக்கமான உறவு வேண்டும் என்பது அவர்களின் நிலை. பொதுவான ஐரோப்பிய நாடுகளில் நிலவும் சூழ்நிலையுடன் ஒப்பிடும்போது, உக்ரைன் வலதுசாரிகளின் எதிர்ப்பு சற்று முரண்பாடானது.

“அலுப்பின்” வேர்கள்!

எனவே, “மார்க்சியம் அலுத்துப் போனது”என்று எவராவது கூறினால், அந்த அலுப் பின் வேர்களை நலன்கள் மற்றும் வர்க்க நிலைப்பாடுகளில் கண்டுபிடித்து விடலாம். “அலுப்பினை” தவிர்ப்பது, “அடிப்படை வர்க் கங்களின்” பால் உள்ள விசுவாசத்தினைக் கைவிட்டு நகர்புற படித்த இளைஞர்களைக் கவரும் வகையில், அவர்களுடன் சமரசம் செய்துகொள்ள முயல்வது என்பது இடது சாரிகள் தங்களைத் தாங்களே அழித்துக் கொள்வதற்கு சமமானது.

இளைஞர்கள் மீதுஅக்கறை உண்டு!

இப்படிச் சொல்வதனால், நகர்புற படித்த இளைஞர்களுக்கும் இடதுசாரிகளுக்கும் இடையிலான இடைவெளியினை இட்டு நிரப்ப முயற்சி செய்யக் கூடாது என்று பொருள் அல்ல. ஆனால், நமது அடிப்படை வர்க்க நிலைப்பாடு, அவர்களை மார்க்சிசத்துடன் எவ்வளவு “அலுப்பு” அடையச் செய்திருந் தாலும், எவ்வித சமரசத்திற்கும் இடமில்லை. நகர்புற படித்த இளைஞர்களின் மீது இடது சாரிகளுக்கு அக்கறை உண்டு. பிற்போக்குத் தனமான சமூக நடைமுறைகள், பாலின சமத்துவம், குடியுரிமை மற்றும் ஜனநாயக உரிமைகள், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு, வெளிப்படைத் தன்மை கொண்ட அரசாங்கம், ஊழலற்ற ஆட்சி, இப்படி பல்வேறு பிரச்சனைகள் இடதுசாரிகளின் போராட்டத்தில் முன் னுரிமை வகிப்பவையே. “ஊழலும்”, வெளிப்படைத் தன்மையற்ற அரசாங்கம் இவையெல்லாம் நிதி மூலதனம் கோலோச்சு கின்ற உலகமயத்தின் பகுதி தானே? இவற்றை யெல்லாம் எதிர்த்துப் போராடும் போது, நிதி மூலதனத்தின் ஆதிக்கத்தினையும் எதிர்க்க முடியும். ஆனால் இவற்றையெல்லாம் இடதுசாரிகள் கையிலெடுத்துப் போராடும் போது, நகர்புற நடுத்தர வர்க்கத்தின் வர்க்க நிலையிலிருந்து வேறுபட்டுத்தான் நிற்க வேண்டும். எனவே, நடுத்தர வர்க்க நிலை யுடன் சமரசம் செய்து கொள்ளும் வகையில் “மறு தகவமைப்பு” என்பது சாத்தியமல்ல. 

- தமிழில் : இ.எம். ஜோசப்