New 2000 and 500 notes

[09/11, 4:30 a.m.] Ravisankar C P: உங்கள் ஊரில் ரவுடி யார், பிக்பாக்கெட்டர் யார் என்று போலீசுக்குத் தெரியாமல் இருக்கவே முடியாது. அதே போலத்தான் நாட்டில் கறுப்புப் பணம் வைத்திருப்பவர்கள் யார் என்று அரசுக்குத் தெரியாமல் இருக்கவே முடியாது.

 அந்த கறுப்புப்பண முதலைகள்மீது நேரடி நடவடிக்கை ஒருபோதும் எடுக்கப்படாது. இது காங்கிரசுக்கும் பொருந்தும், இப்போதைய பாஜகவுக்கும் பொருந்தும்.

பிரச்சனைகளை திசைதிருப்பும் முயற்சிதான் இந்த மோ(ச)டி அறிவிப்பு. இது இந்திய நடுத்தர, ஏழை மக்கள் மீது மத்திய அரசு தொடுத்துள்ள போர்
[09/11, 4:41 a.m.] Ravisankar C P: மத்திய அரசின் ரூ. 1000 - ரூ 500 நோட்டுகள் செல்லாது என்ற அறிவிப்பு நாம் ஜனநாயக நாட்டில்தான் வாழ்கிறோமா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது. இந்த திட்டத்தால் கறுப்பு பணத்தையும் பிடிக்க முடியாது, கள்ளப் பணத்தயும் ஒழிக்க முடியாது. இந்த திடீர் அறிவிப்பு மக்களை பெரும் துயரிலும், பீதியிலும் ஆழ்த்தியுள்ளது. கையில் காசு இருந்தும் மக்கள் உணவுக்கும், பொருளுக்கும் அல்லாடும் அவல நிலைக்கு தள்ளியுள்ளது. கடந்த நான்காண்டுகளில் பொதுத்துறை வங்கிகளால் சுமார் இரண்டு லட்சம் கோடி ரூபாய் தள்ளுபடி செய்யப்பட்டுள்ளது. இவர்களின் விவரத்தை வெளியிட மத்திய அரசு தயாரில்லை. ரூ. 500 கோடியும் அதற்கு மேலும் வங்கிக் கடன் வாங்கி வசதியிருந்தும் திருப்பி கட்டாதவர்களின் பெயரை வெளியிட உச்ச நீதிமன்றம் பணிக்கிறது. மறுக்கின்றன மத்திய அரசும் ரிசர்வ் வங்கியும். அது பரம ரகசியமாம். அதை வெளியிட்டால் அந்த பெரிய மனிதர்கள் பாதிக்கப் படுவார்களாம். இவர்களா கறுப்பு பண்த்தையும் கள்ளப்பணத்தயும் ஒழிக்கப் போகிறார்கள்? இன்னுமா இந்த ஊர் பிரதமர் மோடியை நம்புகிறது?

-இந்திய வங்கி ஊழியர்கள் சம்மேளன பொதுச்செயலாளர் சி.பி.கிருஷ்ணன்
+91 94440 52930
[09/11, 5:01 a.m.] Ravisankar C P: மோடியின் ஆலோசகர்கள் நிறைய இந்தி சினிமா பார்க்கிறவர்கள்னு தெரியுது. அதிலதான் வில்லன் கட்டுக்கட்டா நோட்டு வச்சிருப்பான். கருப்புப்பணம் தங்கமாகவும் நிலமாகவும் வெளிநாட்டு வங்கிகளில் முதலீடு ஆகவும் இருக்கிறது. கருப்புப் பணத்தை வெள்ளையாக்கும் இடம் இந்திய திரைத்துறை மற்றும் ஐபிஎல் கிரிக்கெட் போன்ற சூதாட்டங்கள்.இன்றிலிருந்து இரண்டு ஆண்டுகள் நிலம் மற்றும் வீட்டுமனை வர்த்தகம் தடை செய்ய பட்டால் கருப்புப் பண புழக்கம் நிற்கும். அது போல திரைத்துறையில் கொடுக்கல் வாங்கல் அனைத்தும் வங்கி கணக்கில் பரிவர்த்தனை செய்ய வேண்டும் என்று நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.அப்போதுதான் கருப்புப் பணம் உருவாகாது. இப்போதைய நடவடிக்கை கள்ள நோட்டுகளை புழக்கத்திலிருந்து அகற்றும்.அவ்வளவே.
[09/11, 5:18 a.m.] Ravisankar C P: கருப்பு பணத்தை வெளிக்கொண்டு வர அரசியல் உறுதி வேணும். முதலாளித்துவ  ஆட்சியாளர்களின் நெருக்கமானவர்களிடம்தான் கருப்பு அடை காக்கப்படுகிறது. இடதுசாரிகளால் மட்டுமே கருப்பு பணத்தை வெளிக் கொண்டு வரமுடியும். பிரமைகள் சாதாரண மக்களுக்கு இருக்கலாம். நடப்பது கேலி கூத்தும் தேவையில்லாத அலை கழிப்புமே. இதன் தொடர்ச்சியைப் பற்றித்தான் நாம் கவலைப்பட வேண்டும். அது பைத்தியக்காரத்தன அல்லது யதேச்சாதிகாரமான நடவடிக்கைகளாக இருக்கலாம்.
[09/11, 6:09 a.m.] Jayaraman BoB: 1000 ரூபாயை நீக்கி 2000 ரூபாய் நோட்டை அறிமுகப்படுத்துவதே பதுக்கல் பேர்வழிகளுக்காகத்தானே. கறுப்புப் பணம் மேலும் பத்திரப்படும்.
வாழ்க நீ எம்மான் மோதி என்று  அந்த பலே பேர்வழிகள் வாழ்த்திக் கொண்டிருப்பார்கள்.
[09/11, 10:45 a.m.] Ravisankar C P: 1. இது கருப்புப் பணத்துக்கு எதிரான நடவடிக்கை அல்ல, 500 ரூ, 1000 ரூ நோட்டுகளுக்கு எதிரான நடவடிக்கை.

2. 500 ரூ, 1000 ரூ நோட்டுகள் பற்றி
பொருளாதாரத்தில் கரன்சி நோட்டுகளாக புழங்கும் பணத்தின் பிரிவுகள்
அ. தொழிலாளர்களுக்கு (ஊழியர்களுக்கு) சம்பளம் கொடுக்க முதலாளி வர்க்கம் வைத்திருக்கும் பணம். (நிறுவன ரொக்கக் கையிருப்பு, வங்கி ரொக்கக் கையிருப்பு, ஏ.டி.எம் ரொக்க இருப்பு முதலியன) - மாறும் மூலதனம் (v)
ஆ. சம்பளம் பெற்று தொழிலாளர்கள் கையில் வைத்திருக்கும் பணம்  - உழைப்பு சக்தி என்ற சரக்கை (C) விற்று பெற்ற பணம் (M), உயிர் வாழ்வதற்கான சரக்குகளாக (C) மாற்றிக் கொள்வதற்கான இடைநிலை வடிவம்
இ. வாழ்வு சாதனங்களாக மாற்றப்பட்ட பிறகு சிறு வியாபாரிகள், மொத்த வியாபாரிகள் கையில் இருக்கும் பணம்
ஈ. லாபம்த்துக்கு (s) வரி கட்டாமல், மறு உற்பத்தியில் ஈடுபடுத்தியோ (c), ஈடுபடுத்தாமலோ முதலாளி வர்க்கம் புழக்கத்தில் வைத்திருக்கும் ரொக்கப் பணம்.

முதல் மூன்று பிரிவுகளும் வேகமாக சுற்றி வரும் ரொக்கப்பணம். சம்பளத்தை நோட்டாக வாங்கி அல்லது நோட்டாக மாற்றி, அதை மாத இறுதிக்குள் அல்லது வார இறுதிக்குள் செலவழித்து விடுவது சாதாரண மக்களின் பொருளாதார நிலை. சேமிப்பு என்று சிறு கட்டுகளாக 500 ரூ, 1000 ரூ நோட்டுகளை தலையணைக்கு அடியில் வைத்திருக்கும் முதியவர்கள் சிறு எண்ணிக்கையில் இருக்கலாம். பெரும்பாலானவர்கள் கையில் பணம் தங்குவதில்லை. இந்தப் பணம் வியாபாரிகள் மூலமாக, கைமாறி வங்கி மூலமாகவோ, இல்லாமலோ, மீண்டும் சம்பளமாக போடுவதற்கு முதலாளிகளிடம் திரும்பி விடும்.

3. சுற்றோட்டத்தில் இருக்கும் கரன்சி நோட்டுகள் பற்றி
மார்ச் 31, 2016 அன்று சுற்றில் இருக்கும் ரூ 16.42 லட்சம் கோடி மதிப்பில் ரூ 14.18 கோடி (86%-க்கும் மேல்) 500 ரூ, 1000 ரூ நோட்டுகளால் ஆனது.
எண்ணிக்கையை பொறுத்தவரை மொத்தம் புழங்கும் 9026.6 கோடி வங்கி நோட்டுகளில் 2,203 கோடி (24 %) 500 ரூபாய், 1000 ரூபாய் நோட்டுகள்
http://indianexpress.com/article/opinion/web-edits/rs-500-rs-1000-notes-are-banks-equipped-to-replace-1874-crore-pieces-of-notes-4364746/

4. கருப்புப் பணம் பற்றி

மேலே சொன்ன நான்காவது பிரிவில் வரி கட்டாமல் மறைத்து வைத்திருக்கும் கருப்புப் பணம் ரொக்கப் பணமாகவோ, வங்கிக் கணக்கிலோ, வெளிநாட்டு வரியில்லா சொர்க்கத்திலோ இருக்கலாம். ரியல் எஸ்டேட் பரிமாற்றங்களிலும், தேர்தலில் வினியோகிக்கவும் பயன்படுத்த சுற்றி வரும் ரொக்கப் பணம் இந்த மொத்தத் தொகை என்ற பனிப்பாறையின் விளிம்பு மட்டுமே.

"குளோபல் பைனான்சியல் இன்டெக்ரிடி என்ற அமைப்பின் இயக்குநர் ரேமண்டு பேக்கர் வெளியிட்டுள்ள ஆய்வின்படி, உலகளவிலான மொத்தக் கருப்புப் பணத்தில் அரசியல்வாதிகள் மற்றும் அதிகார வர்க்கத்தினருடைய இலஞ்ச ஊழல் பணம் வெறும் 3 சதவீதம்தான். 33 சதவீதம் போதை மருந்து கடத்தல் உள்ளிட்ட சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் சார்ந்தது. சுமார் 64 விழுக்காடு கறுப்புப் பணத்தின் பிறப்பிடமும் இருப்பிடமும் பன்னாட்டு முதலாளிகள், கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் மற்றும் சர்வதேச நிதி நிறுவனங்கள்தான்."

"இந்தியாவில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் 32 முதல் 35 இலட்சம் கோடி ரூபாய் வரை கணக்கில் வராத கறுப்புப் பணம் உருவாக்கப்படுவதாகவும், மொத்தப் பொருளாதாரத்தில் பாதி கறுப்புப் பொருளாதாரமாகிவிட்டது என்றும் கூறுகிறார் “இந்தியாவின் கறுப்புப் பொருளாதாரம்” என்ற நூலின் ஆசிரியர் பேராசிரியர் அருண்குமார்." (மேற்கோள்கள் http://www.vinavu.com/2014/04/04/capital-tsunami-devastates-indian-economy/என்ற கட்டுரையிலிருந்து)

எனவே, உலகின் பல பாகங்களில் இந்திய முதலாளிகள் சுற்றோட்டத்தில் வைத்திருக்கும் மொத்த கருப்புப் பணம் இந்தத் தொகையை விட பல மடங்கு அதிகமாக இருக்க வேண்டும். மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி (2015-16ல் சுமார் 113 லட்சம் கோடி)-க்கு சமமான அளவு கருப்புப் பண பொருளாதாரம் இயங்குவதாக வைத்துக் கொண்டால், ரொக்கமாக புழங்கும் கருப்புப் பணம் (அதிகபட்சமாக ரூ 10 லட்சம் கோடி என்று வைத்துக் கொண்டாலும்) இந்திய கருப்புப் பண பொருளாதாரத்தில் 10% மட்டுமே.

5. முடிவாக,
அ. இது சாதாரண மக்கள், வியாபாரிகள், வங்கி ஊழியர்கள் (http://indianexpress.com/article/opinion/web-edits/rs-500-rs-1000-notes-are-banks-equipped-to-replace-1874-crore-pieces-of-notes-4364746/) மீது கடுமையான பாதிப்பை ஏற்படுத்தும்.
ஆ. கருப்புப் பணத்தை ரொக்கமாக பெருமளவில் பதுக்கி வைத்திருக்கும் முதலைகள் அதை வங்கி மூலமாக மாற்றிக் கொள்வதற்கு பாதுகாப்பான ஏற்பாடு செய்து கொள்வார்கள்.
இ. கருப்புப் பணத்தில் பெரும்பகுதியான ரொக்கம் அல்லாத வடிவம் மோடி அரசின் பாதுகாப்பில் தொடர்ந்து இயங்கி வரும்.


மா சிவகுமார்
[09/11, 10:49 a.m.] Ravisankar C P: இன்றைய இந்து நாளிதழில் வெளிவந்த விஷயம் இதுதான். நாட்டிலுள்ள மொத்த 500, 1000 ருபாய் நோட்டுகளின் மதிப்பு 23,20 கோடி ரூபாய் என்று ரிஸர்வ் வங்கி கூறுகிறது. அத்துடன் இந்த நோட்டுகளை சலவை செய்ய ஆகும் செலவு 12, 0000 கோடி என்றும் கூறுகிறது. அதாவது இந்த நோட்டுகளை புழக்கத்திலிருந்து எடுத்துவிட்டு அதற்கு பதிலாக (காந்திபடம் போடாத) புதிய நோட்டுக்களை அச்சடித்து விநியோகிக்க ஆகும் செலவு 12000 கோடி. இந்தியாவில் சுற்றோட்டத்தில் இருக்கும் மொத்த மூலதனத்தில் இது ஜுஜுபி.

கொசுறு :  பத்தாம் தேதியிலிருந்து பழைய நோட்டுகள் புதிய நோட்டுகளாக மாற்றப்பட உள்ளது. டிசம்பர் 31ந்தேதி அன்று வரை இந்த 23,500 கோடியில் ஒரு 20,000 கோடி வரை மாற்றப்ட்டிருந்ததால் அரசு முடக்கிய கருப்புப்பணம் 3,500 கோடி ரூபாய் இதற்காக அரசு செய்த செலவு 12,000 கோடி.


இலாபம்  :  தொலைக்காட்சிகளில் இதுசம்பந்தமாக அரசின் விளம்பரங்கள் வரத்துவங்கிவிட்டன. சாதரண மனிதன் இதை புரட்சிகர நடவடிக்கையாக நம்புவான். கருப்புப்பணம் ஒழிந்துவிட்டதாக அரசு கூறுவதையும் நம்புவான். யாரையும் எதையும் நம்ப வைத்துவிட முடியும். ஏனென்றால் கடவுள் என்று ஒருவன் இருக்கிறான் என்று இன்னமும் நம்பிக்கொண்டுதானே மக்கள் இருக்கிறார்கள். ஆகவே இந்த காரியப் பைத்தியக்காரனுக்கு அரசியல் லாபம் என்பது தவிர்க்க முடியாதது.


விஜயன்

[09/11, 11:43 a.m.] Ravisankar C P: [09/11, 11:29 a.m.] Sivalingam: இன்றைய இந்து நாளிதழில் வந்த செய்தி:

புழக்கத்தில் உள்ள 500 ரூ. நோட்டுகளின் எண்ணிக்கை: 1,567 கோடி
அவற்றின் மதிப்பு: 7 லட்சத்து 83 ஆயிரத்து 500 கோடி ரூபாய்.
புழக்கத்தில் உள்ள 1000 ரூ. நோட்டுகளின் எண்ணிக்கை: 632 கோடி
அவற்றின் மதிப்பு: 6 லட்சத்து 32 ஆயிரம் கோடி ரூபாய்.
ஆக, புழக்கத்திலுள்ள 500, 1000 ரூ. நோட்டுகளின் மொத்த மதிப்பு: 14 லட்சத்து 15 ஆயிரத்து 500 கோடி ரூபாய்.

தகவலைச் சரிபார்க்கவும்.
[09/11, 11:39 a.m.] Ravisankar C P: Thank you for pointing out error.
[09/11, 11:58 a.m.] Ravisankar C P: Why PM Narendra Modi’s move will lead to disruption than economic benefit
By ET Bureau | Updated: 9 Nov, 2016, 01:35 hrs IST

It will inconvenience small traders and businessmen across the hinterland, where the reach of the modern banking system is yet rudimentary.
Stamping out black money in the economy is a noble goal.

But demonetisation of Rs 500 and Rs 1,000 notes will cause huge disruption, push up the demand for gold and dollars as safe stores of wealth, give a big boost to e-wallets and credit cards and, most significantly, send into disarray the finances of all political parties that had filled their war chests with cash to fight the Uttar Pradesh elections and had no clue about the demonetisation move in the offing.

It will inconvenience small traders and businessmen across the hinterland, where the reach of the modern banking system is yet rudimentary. Will it put an end to black money? Hardly.

People with large amounts of black money would convert it into gold and foreign currency, happily incurring the conversion costs this would entail, both when rupees are converted into precious metals or dollars and when these are converted back into rupees. The real way to stamp out black money is to disincentivise fresh generation and clean up political funding.

Political parties spend thousands of crore rupees on their campaigns and rallies but declare only a few hundred crore rupees of income. The bulk of their income and spending are not accounted for.

To supply that money, businessmen have to generate black money, through overinvoicing of project costs and imports and other such means.

Implementation of the goods and services tax would create multiple audit trails that lead to a unified database of production and income. Much of real estate still remains outside the ambit of the formal economy, and will stay like that till a system of registering land is instituted, in which the ownership of every bit of land is entered into a central registry maintained and guaranteed by the government.

Once benami holdings become impossible, black money would become more difficult to maintain. Till then, measures like demonetising currency in an economy like India where more than 80 per cent of all transactions are in cash will serve more to disrupt economic life and to disarm political rivals than to curb black money.

(This piece appeared as an editorial opinion in the print edition of The Economic Times)

உண்மையான போரா அல்லது இன்னொரு ஜும்லாவா?
-  இ.எம். ஜோசப்
ரூ.500, 1000 நோட்டுக்கள் செல்லாது என்ற மோடியின் அதிரடி அறிவிப்பு நாட்டில் மிகப்  பெரிய பரபரப்பினை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. இதையொட்டி, புதிதாக ரூ.500 கரன்சியும், புதிய அறிமுகமாக ரு.2,000 கரன்சியும் விரைவில் புழக்கத்திற்கு வரும் என  ரிசர்வ் வங்கி அறிவித்திருக்கிறது. கரன்சி நோட்டுக்கள் செல்லாதவை என்ற வரலாற்றினை சற்று திரும்பிப் பார்க்கலாம்.

1946

விடுதலைக்கு முன்னர், பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில், 1938ம் ஆண்டில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட ரூ.10,000 (பத்தாயிரம்) நோட்டுக்கள் 1946ம் ஆண்டில் செல்லாது என அறிவிக்கப்பட்டது.

1978
1978ம் ஆண்டில்  மொரார்ஜி தேசாய் பிரதமாராக இருந்த நேரத்திலும், இது போன்ற நடவடிக்கை மூலம், ரூ.1,000 நோட்டு செல்லாது என அறிவிக்கப்பட்டது.
1998
1978ம் ஆண்டில் செல்லாததாக அறிவிக்கப்பட்ட ரூ.1,000 நோட்டுக்கள்  1998ம் ஆண்டு வாஜ்பாய் தலைமையிலான ஆட்சியில் சட்டத் திருத்தத்தின் மூலம் மீண்டும் உயிரூட்டப்பட்டன.

2014
ஐமு.கூ ஆட்சிக் காலத்தில், 2005ம் ஆண்டிற்கு முன்னர் அச்சிடப்பட்ட ரூ.500, 1000 கரன்சிகள்,  2014ம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் பாதுகாப்புக் காரணங்களின் அடிப்படையில் திரும்பப் பெறப்பட்டு, மாற்றுக் கரன்சிகள் வழங்கப்பட்டன.

2016
பணப்புழக்கத்தை கட்டுப்படுத்துதல், சட்டவிரோதமாக அச்சடிக்கப்படும் போலிக் கரன்சிகள், பாதுகாப்பு போன்ற சில காரணங்களை முன் வைத்து கரன்சிகள் செல்லாது என்ற அறிவிப்புக்கள் வரலாற்றில் புதியவை அல்ல.   ஆனால், மோடி இன்று அதை தனக்கே உரிய அதிரடி பாணியில் அறிவித்திருக்கிறார். இதுவும் நமக்குப் புதிதல்ல. அவரது அறிவிப்பின்  பின்னணியில் உள்ள நோக்கங்கள்  நிறைவேறுமா என்பதைப் பொருத்திருந்து பார்க்க வேண்டும்.

போலி நோட்டுக்கள்
பாகிஸ்தான், பங்களா தேஷ் நாடுகளில் அச்சடிக்கப்பட்ட போலி நோட்டுக்கள் புழக்கத்தில் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. மோடியின் இந்த நடவடிக்கை அத்தகைய போலி நோட்டுக்களை கட்டுப்படுத்துவதற்கு ஓரளவுக்கு உதவக்கூடும்.

கறுப்புப் பணம்
கறுப்புப் பணத்தைக் கட்டுக்குள் கொண்டு வருவதில் இது பெரிதாக எதையோ செய்யப் போகிறது என்று நம்புவது ஒரு அப்பாவித்தனமான நம்பிக்கையேயாகும்.  கறுப்புப் பணம் எல்லாம் 500, 1000 ரூபாய் கரன்சிகள் என்ற வடிவிலேயே பதுக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பது உண்மையானால் மட்டுமே, இது கறுப்புப் பணத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் நடவடிக்கையாகக் கொள்ள முடியும். கறுப்புப் பணம் இன்று பல கெட்டியான வடிவங்களில் பினாமி நிறுவனங்களின் பங்குகளாக, நிலங்களாக, அசையாச் சொத்துக்களாக இப்படி பல்வேறு வடிவங்களில்,  உள் நாட்டிலும், வெளி நாடுகளிலும்  இருந்து வருகிறது என்பது நாம் அறிந்தது தானே?  முன்பெல்லாம், கறுப்புபணம் என்றால், நம் நினைவுக்கு வருவது   ஸ்விஸ் வங்கி மட்டுமே. இப்போது இரட்டை வரி தவிர்ப்பு ஒப்பந்தங்களின் பின்னணியில், 60க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளில் இந்தியர்களின் கறுப்புப் பணம் சுற்றிச் சுழன்று கொண்டிருக்கிறது. இந்தக் கறுப்புப் பணத்தின் முன் இந்த அறிவிப்பு எம்மாத்திரம்?  
அதிக பட்சமாக தற்போது நடைபெறும் தேர்தல்களில்  பதுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் பண மூட்டைகளுக்கு சில தற்காலிக சங்கடங்கள் ஏற்படக் கூடும் என்பதைத் தவிர இது ஒன்றும் கறுப்புப்பணதிற்கு எதிரான அதிரடித் தாக்குதலாக ( Surgical strike)  அமைந்து விடாது. மோடி மீது உள்ள அரசியல் காழ்ப்புணர்ச்சியினால் இப்படிக் கூறவில்லை. மோடி கறுப்புப் பணத்திற்கு எதிரான வாய்ப்பேச்சு வீரரேயன்றி, உண்மையான போராளி அல்ல.    அப்படிக் கூறுவதற்கு வலுவான காரணம் இருக்கிறது.

“தேர்தல் ஜும்லா”
2014ம் ஆண்டு நாடாளுமன்றத் தேர்தல்களில் அவர் பேசியதை நாடு மறக்கவில்லை. பிரதமர் ஆன 100 நாட்களில், வெளிநாடுகளில் உள்ள கறுப்பணம் அனைத்தையும் கொண்டு வந்து, குடும்பத்திற்கு ரூ.15 லட்சம் என்ற வகையில் வங்கிக் கணக்கில் செலுத்தி விடுவேன் என்று சொல்லி ஆட்சிக்கு வந்தவர் தானே அவர்? இப்போது அது பற்றிக் கேட்டால், அவரது கட்சியின் தலைவர் அமித் ஷா  என்ன கூறுகிறார் தெரியுமா? “அது ஒரு தேர்தல் பேச்சு”. (சுனாவி ஜும்லா) . தமிழில் சொல்வதென்றால் “ “தேர்தலுக்காகா அது சும்மாங்காச்சி சொன்னது” எனலாம்.

மோடி ‘இமேஜ்’
1978ம் ஆண்டில், அந்த நடவடிக்கையில்  அன்றைய நிதி அமைச்சர் ஹெச்.எம். பட்டேல், ரிசர்வ் வங்கி கவர்னர் ஐ.ஜி. பட்டேல் ஆகியோர் முன் நிறுத்தப்பட்டனர். இன்று பிரதமர் மோடி மட்டுமே ஏகபோகமாக முன் நிறுத்தப்பட்டுள்ளார். மற்றவர்களுக்கு பெரிதாக முக்கியத்துவம் இல்லை. நிதி அமைச்சர் அருண் ஜெட்லியே ஒரங்கட்டப்பட்டு விட்டார்.  இப்போதும் கறுப்புப் பணம் குறித்து மோடியின் அதே அதிரடிப் பேச்சு.
இதுவும் உண்மையான நோக்கமா, இல்லை உ.பி. தேர்தலுக்கான இன்னொரு ஜும்லாவா? பொருத்திருந்து பார்ப்போம்!  
=====================================

Global turbulence ahead

September 29, 2016

Michael Roberts blog

This coming week sees the start of the semi-annual meeting of the IMF and World Bank in New York.  This is an opportunity for the world’s economic strategists to review the state of the major world economies. And it’s not good news.  Earlier this month, the OECD, which looks after the world’s top 30 economies, reported in its ‘interim economic forecast’ that global GDP growth (including India and China) would be flat around 3% in 2016 with only a modest improvement projected in 2017. Overall, the OECD reckoned that the world economy “remained in a low-growth trap with persistent growth disappointments weighing on growth expectations and feeding back into weak trade, investment, productivity and wages.” Catherine Mann, chief economist at the OECD, said: “Action was needed to lift the global economy out of a low-growth trap”, she said. “The spiral is not upwards, it is downwards. Downwards on trade, downwards on productivity, downwards on global growth.”
As for world trade, prior to this weekend’s IMF meeting, its economists published a chapter from its upcoming World Economic Outlook in which they argued that one of the features of the current slow growth (depression) was the unprecedented decline in world trade growth.  “Since 2012, growth in the volume of world trade in goods and services has been less than half the rate during the preceding three decades. It has barely kept pace with world GDP and the slowdown has been widespread.  The IMF economists calculate that this slow trade is mostly a symptom of the sluggish economic recovery.  “Indeed, up to three-fourths of the shortfall in real trade growth since 2012 compared with 2003–07 can be traced to globally weaker economic growth, notably subdued investment.”
UNCTAD, the division of the UN economics that looks at so-called developing economies, issued a report which concluded that the world is on the verge of “entering a third phase of the financial crisis”. Alarm bells have been ringing over the explosion of corporate debt levels in emerging economies, which now exceed $25 trillion. “Damaging deflationary spirals cannot be ruled out.” According to UNCTAD, many ‘developing’ countries are doing no such thing (i.e. developing). There is no investment in the productive sectors to be found. Many countries have fallen further behind the rich world than they were in 1980, despite ‘opening up’ their economies to multinational capital flows.  While the profit share of GDP in emerging economy has risen to an historic high of 36% of GDP from 30% in 1980, private investment has slumped to 17% from 21%.  In other words, much of the profit made has left the country or been invested in unproductive sectors like real estate or financial speculation.
Also, as global interest rates have fallen, corporate debt in emerging markets has risen from 57% to 104% of GDP since the end of 2008, posing a real risk of financial collapse if a new global recession should appear or if interest rates jump sharply and national currencies plunge against the dollar or euro.
Weak investment is the cry of all these international agencies.  And it has also been the message of private sector economic strategists like McKinsey, the management consultants.  In a new report, calledTurbulence ahead: Renewing consensus amidst greater volatility,McKinsey outlines why global trade and growth has slowed to a crawl since the end of the Great Recession in 2009.  “The shock of the 2008 global financial crisis triggered the first recorded drop in global GDP and the hangover has since persisted, with many countries struggling with unexpectedly weak recoveries.”  And it is not going to get any better, McKinsey projects: “More worryingly, long-term growth prospects are serious cause for concern. Annual GDP growth from 2014 to 2064 is projected to effectively halve, falling to 2.1 percent globally and 1.9 percent for developed countries”.
Existing policies adopted by governments have not worked: “private and public investment remain unresponsive to this cheap credit. Even the much anticipated policy of quantitative easing has done little to change this.”  Investment growth has slowed significantly since 2008. It collapsed outright in the European Union (EU), declining by $330 billion. Although gross investment in the US has picked up, net investment as a percentage of GDP has halved since 2007. Companies have invested in more short-lived assets but failed to compensate by raising gross investment. Without the state-directed investment by China, the global figures would be even worse. “China has propped up global investment, constituting 79 percent of the rise in investment since 2008. But this will not last: annual investment growth in China is expected to fall from 10.4 percent between 2008 and 2015 to 4.5 percent between 2015 and 2030.”
Indeed, the very latest data from the US – up to mid-2016 – show that US fixed investment has ground to a halt.

I have discussed the cause of this poor investment record in several posts.  In my view, it is not due to “poor consumer demand” stopping companies from stepping up investment.  Growth in consumer spending has been relatively robust since 2009.  Indeed, when consumer spending is excluded, the rest of the US economy is already in negative territory.

Nor is poor or even negative investment due to ‘uncertainty’ or regulation etc.  It just comes down to profitability.  I have cited an increasing number of studies that confirm this.  For example, mainstream economists Kothari, Lewellen and Warner wrote a paper called The behavior of corporate investment.AggregateInvestment
The authors find a close causal correlation between the movement in US business investment and business profitability.  The three mainstream authors of the paper find that “investment growth is highly predictable, up to 1½ years in advance, using past profits and stock returns but has little connection to interest rates, credit spreads, or stock volatility. Indeed, profits and stock returns swamp the predictive power of other variables proposed in the literature.”  And that “Profits show a clear business-cycle pattern and a clear correlation with investment.”
The data show that investment grows rapidly following high profits and stock returns—consistent with virtually any model of corporate investment—but can take up to a year and a half to fully adjust. This was exactly the conclusion that I reached in my own study and jointly with G Carchedi (http://gesd.free.fr/robcarch13.pdf).
And in a recent report, JP Morgan economists point out that capital-to-output ratios are above their historical average and capital productivity has trended lower over the past decade.  In Marxist terms, the organic composition of capital is rising and the returns on capital stock are declining.  The latest official figures for capital stock up to 2015 in the US are now available, so in a future post, I shall update the latest position on the US rate of profit, a la Marx.
But in the meantime, let me repeat the work of the senior economist at the Cleveland Federal Reserve, who found that “A simple correlation analysis shows that the correlation between the change in corporate profits and the contemporaneous change in industrial production is 54 percent, but the correlation goes up to 66 percent if I use the one-quarter-ahead change in industrial production. Similarly, the correlation between the change in corporate profits and the contemporaneous change in gross domestic private investment is 57 percent, but the correlation goes up to 68 percent if I use the one-quarter-ahead change in investment. More formally, a Granger causality test indicates that the quarterly change in profits leads the quarterly change in production by one quarter, but the change in profits is independent of the change in production. A similar relationship applies to the quarterly change in profits and investment.⁶Thus, firms seem to adjust their production and investment after seeing a drop in their profits.”
According to Dubravko Lakos-Bujas at JP Morgan, since 1900 there have been 27 instances of two straight quarters of corporate earnings decline, similar to what we have now.  Lakos-Bujas goes on: “Declining corporate profits as measured by US equity EPS have been closely followed by, or coincided with, a recession 81% of the time since 1900.”

The economists at Deutsche Bank have also reached similar conclusions.  They cite four indicators that popped up before the recessions in 1990, 2001, and 2008.  And they are showing red now.  First, there’s already a recession for US profits. They’ve been sliding since they peaked in the second quarter of 2014.  Second, the Fed’s Labor Market Conditions Index, a tracker of multiple indicators, turned negative in August. A subzero reading was followed by a recession five times in the last 40 years. Third, capital-expenditure growth has turned negative, down 2% over the past year.  And fourth, corporate default rates are rising.
There was only one year (1986) in the last 60 years when US corporate margins declined without this leading to a recession. It was also the only period in 40 years when a recession did not happen even though capital-expenditure growth declined.  So usually, where profits go, investment follows.  And the very latest US figures show just that.

As the IMF and the World Bank meetings take place, the global economy remains in a weak state.  The IMF economists are calling for global coordinated action to “counteract renewed slowdowns”  In a new paper, they claim that the right policies can “debunk widespread concerns that little can be done by policymakers facing a vicious cycle of (too) low growth, (too) low inflation, near-zero interest rates, and high debt levels.” They call for fiscal action (government spending and investment); and ‘structural reforms’ of labour markets and stronger banks and financial systems.
Apart from the question of whether any of these policies would work, there is no sign that the governments of the major economies are prepared to coordinate globally any policy action.  Government investment to compensate for weak business investment is still being cut in most countries to try and ‘balance the budget’ and keep government debt down.  Structural reforms (namely privatisation and reduction in labour rights) are facing serious opposition from labour.  And there are now new signs that banks are back in trouble (Deutsche Bank in Germany; Italian banks etc).
Real GDP per capita growth is slowing in both the advanced capitalist economies and the so-called emerging ones, while the big beast in global expansion, China is also slowing.  Now if the US economy should falter from its already snail-like pace, all bets are off for avoiding a new global slump.  The indicators are starting to turn red.  So, as McKinsey puts it, global turbulence lies ahead.

Michael Roberts blog

வரப்போகும் உலகளாவிய பொருளாதார குழப்பம்" கட்டுரையின் முக்கியக் கருத்துக்கள்

1. உலகப் பொருளாதாரம் குறை வளர்ச்சி வீத தேக்கத்தில் சிக்கியுள்ளது. 2014 முதல்2064 வரையிலான மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி வளர்ச்சி வீதம் உலக அளவில்2.1% ஆகவும் வளர்ந்த நாடுகளில் 1.9%ஆகவும் மட்டுமே இருக்கும் என்று மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. உலக ஏற்றுமதி-இறக்குமதி வர்த்தக வளர்ச்சி வீதம் கடந்த30 ஆண்டு சராசரியை விட பாதிக்கும் குறைவாக உள்ளது.

2. வளரும் நாடுகளில் கார்ப்பரேட் கடன் சுமை $25 டிரில்லியன் ($25 லட்சம் கோடி அல்லது சுமார் ரூ 1,675 கோடி ரூபாய். இது அமெரிக்க மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியை விட அதிகம். இந்திய மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியை போல 10 மடங்கு.).வளரும் நாடுகளின் கார்ப்பரேட் கடன் சுமை மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில்57%-லிருந்து (2008) 104% ஆக அதிகரித்திருக்கிறது.

3. வளரும் நாடுகளில் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் லாபத்தின் பங்கு 1980-ல்30%-லிருந்து இப்போது 36% ஆக உயர்ந்துள்ளது. ஆனால், தனியார் முதலீடு21%-லிருந்து 17% ஆக குறைந்துள்ளது.அதாவது, ஈட்டப்பட்ட லாபத்தில் பெரும்பகுதி வெளிநாடுகளுக்கு கடத்தப்பட்டுள்ளது அல்லது மதிப்பு சேர்க்காத ரியல் எஸ்டேட் அல்லது நிதித்துறை ஊக வணிகத்தில் ஈடுபடுத்தப்படுகின்றது.

4. 2008-லிருந்து செய்யப்பட்ட மொத்த முதலீட்டில் 79% சீனாவில் நிகழ்ந்தது.ஆனால், 2008-க்கும் 2015-க்கும் இடையே10.4% ஆக இருந்த சீன முதலீட்டு வளர்ச்சி வீதம் அடுத்து வரும் 15 ஆண்டுகளில் 4.5%ஆக குறையவுள்ளது. அமெரிக்காவில் உண்மையான நிலை மூலதன உருவாக்க வளர்ச்சி (Real Fixed Capital Formation)கிட்டத்தட்ட நின்று போயிருக்கிறது.

5. தனியார் முதலீட்டு வீதம் நுகர்வோர் தேவையையோ (poor consumer demand)அல்லது அரசு ஒழுங்குமுறை தொடர்பான நிச்சயமின்மையையோ, அல்லது வட்டி வீதத்தையோ, பங்கு விலை ஏற்ற இறக்கத்தையோ சார்ந்து இல்லை. கடந்த கால லாபம் மற்றும் லாப வீதத்தை மட்டுமே சார்ந்துள்ளது.

6. பொருளாதார முடக்கத்தை தவிர்க்க முடியாத அளவுக்கு உலகப் பொருளாதாரம் பலவீனமாக உள்ளது. இதை எதிர் கொள்வதற்கு நாடுகளின் அரசுகள் தமது செலவுகளையும், முதலீட்டையும் அதிகரிப்பது, உழைப்பாளர் சந்தையை சீர்திருத்துவது ஆகியவை பரிந்துரைக்கப்படுகின்றன. ஆனால், அரசு செலவு அதிகரிப்பை நிதி மூலதனம் அனுமதிக்கப் போவதில்லை.உழைப்பாளர் உரிமையை பறிப்பதை எதிர்த்து உழைக்கும் மக்கள் போராட்டம் அதற்கு முட்டுக்கட்டை போடுகிறது.

இதன் கோட்பாட்டு அடிப்படைகள் என்ன?

மொத்த உற்பத்தியில் உழைப்புக்கு தரப்படும் பங்கு குறைந்து கொண்டே போவது, அதனால் லாபத்தின் அளவும் மூலதனத் திரட்சியும் தொடர்ந்து அதிகரிப்பது, இதனாலும் பிற காரணங்களாலும் லாப வீதம் குறைந்து கொண்டே போவது, லாபவீதம் குறைவதால் தனியார்துறை முதலீடு செய்ய மறுப்பது ஆகியவை மூலதனம் நூலின் 3 புத்தகங்களிலிருந்து நாம் கற்றுக் கொண்டவை.

உலக அளவில் அமெரிக்கா, பிற வளர்ந்த நாடுகள், சீனா, பிற வளரும் நாடுகள் இவற்றுக்கிடையேயான ஏற்றத் தாழ்வுகள்,உலகப் பொருளாதாரத்தின் மீது நிதி மூலதனத்தின் மேலாதிக்கம் ஆகியவை லெனினின் ஏகாதிபத்தியம் பற்றிய கோட்பாட்டிலிருந்து நாம் கற்றுக் கொண்டவை.

தீர்க்க முடியாமல் தொடரும் நெருக்கடியில் சிக்கிக் கொண்டிருக்கும் உலகப் பொருளாதாரம் அதிலிருந்து எப்படி வெளிவர முடியும்?

ஐ.எம்.எஃப்-ம், ஐ.நா நிறுவனங்களும்,பல்வேறு நாட்டு அரசுகளும் அரசு செலவை அதிகரிப்பது, நிதிமூலதன பாய்ச்சலை கட்டுப்படுத்துவது போன்ற சீர்திருத்த நடவடிக்கைகள் மூலம் நெருக்கடியை தீர்த்து விட முடியுமா?அப்படி தீர்த்து விட அவை முயற்சிக்குமா?இரண்டுக்குமே இல்லை என்பதே விடை.

மாறாக, நெருக்கடியை தீர்ப்பதற்கு

1. சம்பளம் குறைப்பு, வேலை நேரம் அதிகரிப்பு மூலம் நேரடி உழைப்பு சுரண்டல்

2. சந்தைப்படுத்தல் - branding, மருந்துகள்,பெட்ரோல், விவசாய இடுபொருட்கள் போன்றவற்றில் காப்புரிமை மூலமாகவும்,விவசாய விளைபொருட்களின் விலையை குறைத்தும் சமனற்ற பரிமாற்றம் மூலம் மறைமுகமாக வருமானத்தை கைப்பற்றுதல்

3. வளரும் நாடுகளின் பொதுத்துறை நிறுவனங்களை கைப்பற்றுதல், கல்வி,மருத்துவம், இருப்பிடம், உணவு பாதுகாப்பு ஆகியவற்றை தனியார் மயமாக்கி, நிதி மூலதனத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வருதல்

4. இதன் விளைவாக வீட்டுக் கடன், கல்விக் கடன், மருத்துவக் கடன், கார் கடன் எதிர்கால உழைப்பை சுரண்டுதல்

5. கடந்த கால சேமிப்பை கைப்பற்றுதல்(நகை அடகு வைத்தல், வீட்டை அடகு வைத்தல், நிலத்தை விற்றல்)

போன்ற வழிமுறைகள் தொடரும். இந்த நிகழ்முறைகளை இயக்கவும், நிதிமூலதன நிறுவனங்களிடையே லாபத்தையும்,நிச்சயமின்மையையும் பங்கிட்டுக் கொள்ளவும் நிதிச்சந்தை செயல்பாடுகளும், தகவல் தொழில்நுட்பத் துறை சேவைகளும் பெருமளவில் அதிகரிக்கும் என்று பிரபாத் பட்னாயக்கின் சில முக்கியமான ஆய்வுக் கட்டுரைகள் உள்ளிட்டு பல மார்க்சிய ஆய்வுக் கட்டுரைகள் தெளிவுபடுத்துகின்றன.

இதன் விளைவாக,

1. மக்களின் வாழ்க்கை மேலும் மேலும் கூடுதல் உழைப்புச் சுரண்டலில் மூழ்கடிக்கப்படுவதோடு எதிர்கால உழைப்பை அடகு வைத்து கடன் வாங்கும் சுமையும் அதிகரித்துக் கொண்டே போகும்.

2. மக்கள் மத்தியில் அதிக சம்பளம், அதிக நுகர்வு நடத்தும் நிதித்துறை, தகவல் தொழில்நுட்பத் துறை, சந்தைப்படுத்தல் துறை ஊழியர்கள், நிரந்தர ஆலைத் தொழிலாளர்கள் ஒரு தட்டாகவும்,குறைந்த சம்பளம், அதிக வேலை நேரம்,அடிப்படை வாழ்வாதாரங்களுக்கே போராட்டம் நடத்தும் ஒப்பந்த ஆலைத் தொழிலாளர்கள், கட்டிடத் தொழிலாளர்கள், வீட்டுப் பணியாளர்கள்,சிறு வணிகர்கள் ஒரு தட்டாகவும் பிளவுபடுவது அதிகரித்துச் செல்லும். (Aristocracy of Labour)

3. மிகை உற்பத்திக்காக எரி எண்ணெய்,தாதுக்கள் முதல் நன்னீர் வரை போன்ற இயற்கை வளங்கள் வரம்பின்றி பயன்படுத்தப்படுவதும், மிகை உற்பத்தி-மிகை நுகர்வின் விளைவாக நீர், நிலம்,காற்று மாசடைதல், புவி வெப்பமாதல் அதிகரிப்பதும் நமது உலகின் இயற்கை பொருளாதாரத்தையே அழிக்கும் பாதையில் தொடர்ந்து செலுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.

இதை எப்படி எதிர் கொள்ள வேண்டும்?

மா சிவகுமார்

2016-09-30 21:14 GMT+05:30 'VIJAYAN S' via Das Kapital <read-das-kapital@googlegroups.com>:

மூன்று தொகுதிகளையும் படித்து முடித்துவிட்டோமே. யாரேனும் மைக் கட்டுரையைப் படித்துவிட்டு இதிலுள்ள விஷயங்கள் மூலதனத்தின் தொகுதி 3ல் கூறப்பட்ட விஷயங்களுடன் எப்படி ஒத்துப் போகிறது என்று எழுதுங்களேன். 15 நாட்களுக்கு ஒருமுறை கூடித்தான் நாம் விவாதம் செய்ய வேண்டுமா என்ன?

தூண்டிவிடுவதற்காக சில குறிப்புகள்

1. இலாபவீதம் குறைந்து செல்லும் போக்கு.

2. முதலாளித்தவ உற்பத்திமுறையின் அலைவுகள். அதாவது சுபிட்சநிலை  -மந்தநிலை – நெருக்கடிநிலை –மீள்வுநிலை – இயல்புநிலை –சுபிட்சநிலை என்ற முதலாளித்து உற்பத்தி முறையின் அலைவு

3. தற்பொழுது மீட்பு காலம் தாமதமாவதற்காக மைக் சுட்டிக்காட்டும் காரணம் என்ன?

4. நீடித்துவரும் மந்த நிலை எதை நோக்கி நகரும் என்று மைக் அவதானிக்கிறார்?

விஜயன்

Dalit Resistance and the Role of the Left

By Brinda Karat

A fundamental and core feature of India’s socio-economic structures is its caste system. Birth and descent determine positions in immutable social hierarchies. When Rohith Vemula penned his tragic yet passionate suicide note he described his Dalit identity as a ‘fatal accident’. And it is true. Had he been born into another caste, he would not as a child has had to witness his mother Radhika facing caste based indignities. Nor would Rohith and his sibling Raja have faced discrimination in their school classrooms. The cancellation of his scholarship, his only means of survival as a student at a top University, would not have led to the drastic action he took, thus making him a victim of an institutional murder.

The institution in question is not just the callous university establishment, but in fact, the institution of caste.

Contrary to the claims made by the apologists of capitalism, the so-called modernizing features of capitalism have not succeeded in eliminating the horror that is the caste system in India. The trajectory of capitalism in India has been in alliance with the feudal and semi-feudal social forces. But this is not the only feature. Capitalism itself has co-opted the caste system to enable an intensified form of the exploitation of the labour of the scheduled castes and extraction of surplus value. It is systemic, part of the very structure of capitalism in India. Neo-liberal policies have accentuated this reality.

In the recent period, three issues have emerged as the focal point for Dalit resistance, all three of them very relevant for the Left:

The issue of livelihood of Dalits, highlighted by the Una movement in Gujarat.

• The issue of education for Dalits, highlighted by the suicide of RohithVemula.
• The issue of violence against Dalits, highlighted by the burning of two Dalit children in the village of Sunaped in Haryana.

But first, let us look at the political and economic context of these issues and movements.

Hindutva and Caste

Today, the fight for the annihilation of the caste system takes place in a qualitatively new political situation where the forces representing Hindutva are in power. The RSS has always taken a dual approach to the issue of caste. On the one hand, it is a votary of Sanatandharam, which not only sanctions but glorifies the caste system. On the other hand, it speaks about the ‘unity of the Hindu family’.

According to the RSS version of history, there was nothing wrong in the original caste system. It was only during the Mughal rule, they say, that caste became an instrument of oppression. Bhaiyya Joshi the RSS second in command, has written in his introduction to a book on Dalits that ‘shudras and Dalits were never discriminated against in the Hindu Shastras.There was no untouchability. It was the Muslim invaders who created such practices’.

What about the Manu Smriti and other Hindu scriptures that sanction and glorify caste centuries earlier? Facts hardly matter to the RSS.

According to another interpretation by none other than NarendraModi, now PM, manual scavenging done by Dalits was a ‘spiritual activity’ and chosen by Dalits themselves to serve the people as a spiritual duty.Modi wrote, in his book Karamyog,I do not believe that they have been doing this job just to sustain their livelihood. Had this been so, they would not have continued with this type of job generation after generation’.This was not sufficient. Modi then wrote,

‘At some point of time, somebody must have got the enlightenment that it is their (Valmikis’) duty to work for the happiness of the entire society and the Gods; that they have to do this job bestowed upon them by Gods; and that this job of cleaning up should continue as an internal spiritual activity for centuries. This should have continued generation after generation. It is impossible to believe that their ancestors did not have the choice of adopting any other work or business’.

It seems Mr.Modi has not learnt any lessons from history. It was precisely this kind of unashamed defence of the caste system rooted in Hindu scriptures that had repulsed Dalit leaders and led the tallest of Dalit rights champions, Dr.BabasahebAmbedkar to convert to Buddhism.

The idea of the great ‘Hindu family’ is a non-starter, full of contradictions and daily hypocrisies in its practice.It is a concept of unity on the basis of the caste status quo, with the Dalits at the bottom of the ladder. This also came to the forefront during the GharWapsi of the Hindutva platform, when it was stated that the Dalit converts would return to their original position as Dalits in the caste hierarchy!

RSS speaks of Dalit rights but supports every reactionary agitation against reservation. The RSS chief openly spoke against reservations, asking for its reconsideration. The RSS uses Dalits in the Hindutva campaign, with a Dalit asked to lay the foundation stone for the planned temple in Ayodhya. But, at the same time, numerous temples deny Dalits entry. The RSS has never ever led a movement to enforce temple entry. It was communists like P.Sundarayya, AKG, and others – alongside BabasahebAmbedkar – who played that role, a legacy taken forward by the Left even today.The RSS talks of sharing food with Dalits, but stands on the side of KhapPanchayats when they issue dictates and incite violence against a love marriage between a Dalit boy and an upper caste girl. In BJP-ruled States there have been no efforts to address the multiple issues of discrimination and low economic and social indicators of Dalits. For the RSS, the main role of Dalits is as a militant force to be used against Muslim communities, such as in the Gujarat genocide.

The self-contradictory Hindutva agenda vis-a-visDalits is being pursued at all levels and with State patronage. It is, therefore, clear that the Dalit resistance movements necessarily come into confrontation with the RSS-BJP political combine.

Neo-Liberal policies worsen Dalit status

At the same time, the economic policies of neoliberalism pursued aggressively by the BJP Government have worsened the situation.

The Socio-Economic Census report indicates the utter failure of capitalism to address historical inequalities of Scheduled Caste communities. The gap remains wide.At the same time, it also shows how capitalism has led to a situation where the numbers of those who are poor and deprived, across castes, form the majority of the population. While the number of poor has increased, Dalits, because of caste oppression, are the poorer among the poor.

Among the 3.31 crore Dalit households, 72.58 percent come in the ‘deprived’ category, 55 percent have no land at all, 67.27 per cent are casual manual workers and only 11.29 percent have pucca houses. Scheduled Castes – based on this data – suffer a twenty percent deprivation when compared to non-SC/ST castes.

A recently published study titled ‘Social Exclusion and Caste Discrimination in Public and Private Sectors in India: A Decomposition Analysis’ (2016) shows that when equally-qualified categories of employees are compared, the pay gap between SCs and other social groups is an average 19.4 per cent in public sector and 31.7 per cent in private sectors. Significantly, it notes that in the private sector, the wage gap between SCs and others has increased in the post-liberalisation period. The public sector gap is less only because of the benefits of reservations, but even then it is quite high at almost 20 per cent.

Earlier, a study conducted by the IIM Ahmedabad of MBA graduates in 2006 found that graduates belonging to the SC/ST category got significantly lower wages ranging from 20 per cent to 35 per cent than those in the general category.

Whereas reservations mandated by the Constitution helped weaken the cast-iron barriers against social mobility of Dalit communities, with the advent of neo-liberal policies, the accelerated process of privatization, as well as a freeze in recruitment in the Government sectors, reserved posts for Dalits, have seen drastic cuts. Opportunities for educated members of the community have reduced in this period.

This, in turn, strengthens gross exploitation in caste-based professions. The so-called unclean professions – cleaning, sweeping, manually lifting human excreta, unblocking filthy sewers, skinning dead animals – are ‘reserved’ almost exclusively for Dalits. There is over-representation of the community in such jobs. Even in Government jobs of cleaning which is now outsourced and contractors, over 90 percent are done by Dalits. With the advent of the era of neo-liberal policies, all new recruitment for these jobs in the Government sector has been de-regularised even though the work is of a permanent nature. Thus it is the capitalist State that has led the exploitation of the labour of Dalits both in economic and social terms.

Gujarat Model

The ‘Gujarat model’, which is so close to the hearts of corporate India,epitomizes the twin images of corporate profits and Dalit distress. This was highlighted by the incidents in Una in the Saurashtra region of Gujarat where four young Dalit men were stripped, beaten and publicly paraded on the charge of cow slaughter.In fact, they were skinning a dead cow at the request of the cow’s owner, a farmer from a neighbouring village.

When I went to Una as part of the CPI(M) delegation we were told that the so-called GauRakshaks had threatened the Dalits to give up their profession of skinning cows. The father of two of the victims, who was also badly beaten when he rushed to the spot to save his sons, complained that in fact there were no other jobs available.

In Gujarat, the Scheduled Castes comprise around 8 per cent of the population. Most are landless. In rural Gujarat, they are employed either as agricultural labourers or are involved in caste-determined occupations. The lack of assets makes them all the most vulnerable to cruel untouchability and segregationist policies, which are commonplace.In the village we visited, the Dalit basti was segregated from the main village, which was much more developed. In the Dalit area, there was no piped water, no sanitation, no school, no built up road. This, we were told, is a feature across villages in the Saurashtra region. The Gujarat model based on the trickle down theory provides further evidence if such were needed, that the model only accentuates inequality, social, economic and political.

Neo-liberal policies have hit Dalits the hardest. Thus, Dalit groups and movements taking up these issues are the natural allies of movements against neo-liberal policies.

Relevance of Left Alternative Model To Fight Untouchability

In this context, it is most significant that in Gujarat the spontaneous upsurge among Dalit communities is focused on issues of Dalit Asmita – Dalit dignity – linked to livelihood and land. Leaders of the movement have called upon Dalits to refuse to do the ‘traditional’ jobs, which they consider demeaning. In a most powerful symbolic action, Dalits took the carcasses of scores of dead cows and threw them before the main offices of Government. One of the most crucial demands of the Dalit resistance that emerged after the Una atrocities is the demand for land reforms. The most popular slogan of the Dalit movement is ‘you keep the cow’s tail, give us our land’. This brings into focus the Left approach to land reform as an essential component of fighting discriminatory and untouchability practices along with social and political mobilisations.

The Left model as worked out in the 1970s in Bengal is most relevant. Out of the approximately 12 lakh acres of land distributed to about 30 lakh rural poor by the Left Front Government, as much as 37 percent of the beneficiaries were Scheduled Castes. This provided the foundation, which was later built up through the participation in leadership positions by the SCs in the panchayat structures. This process of land reform and local self-government broke the back of casteist practices in rural Bengal and provided the environment for the Left political and social intervention against caste. This is not to say that the caste system has been demolished in Bengal, but most certainly it is socially far less detrimental than it is in Gujarat. Thus, the Dalit resistance in Gujarat and the slogans raised by its protagonists once again establish the general relevance of the Left alternative model.

Another important aspect that the Gujarat movement has brought out is the issue of growth without social justice. Gujarat claims to have the highest growth rates among States in the last decade under Modi. But in social terms, it is only the rich and crony corporates like the Adanis and the Ambanis who have benefitted from this pattern of growth. Where are the jobs and who has got them? Highly capital-intensive industries have restricted the creation of jobs and have kept wages low in the Gujarat model. Dalits have been the worst sufferers. This is made clear by the absence of any alternatives for Dalits who challenge traditional caste-based jobs.

In a study done by Navsarjan, a prominent Dalit group in Gujarat, 64,000 vacancies in various state departments meant for scheduled castes have not been filled – this is according to the government’s own data released last year. The Director of Navsarjan, Martin Macwan, sees this as ‘a conspiracy to keep the caste chained to the occupations forced upon them by an exploitative system – manual scavenging or processing of carcasses, for example – to ensure their social status remains unchanged’.

The important point to note is that issues of livelihood, jobs, land, and wages have come to the forefront in the thinking and analysis of various Dalit groups. This is a shift from the earlier understanding which tended to divorce these issues from that of social status. The development is most welcome and provides the ground for sustained joint actions between Dalit groups and left-oriented mass organisations. In particular, trade unions and Kisan organisations can play an important role in building these new alliances.

 Students and Educational Institutions

The second dimension of protest has been highlighted by the RohithVemula case, which is linked to discrimination in educational institutions from the school classroom to higher institutions of learning including technical and professional ones. Prof SukhdeoThorat has done detailed research on the different aspects of discrimination in educational institutions. In his capacity as UGC Chairman, Prof Thorat in his Report of the Committee to Enquire into the Allegation of Differential Treatment of SC/ST Students in AIIMS, Delhi detailed the discrimination faced by Dalit students and made a series of recommendations including the setting up of an Equal Opportunity Office in the institution. All these recommendations are relevant and valid, not only for AIIMS but for other institutions of higher learning and universities. But even though the report was placed in 2007, no action has been taken on it.

The developments in Hyderabad Central University culminating in the tragic death of RohithVemula and the subsequent callous approach of the Modi Government and especially the HRD ministry led to a strong solidarity movement by students in many colleges and universities in different parts of India. The demand for a Rohith Act has emerged as a rallying point for justice for Dalit students. It envisages a legislation that will address many and more of the issues pinpointed by the Thorat report, which is reflective of the situation for Dalits in most educational institutions.

The CPI(M) has supported the struggle for such a legislation. It is a welcome development that Left student organisations have shown through their practice and struggles in many universities such as in HCU, JNU, Jadavpur university, Himachal University and others that they stand with and by the demands against caste discrimination and oppression against Dalits in educational institutions. Here again, the possibility of broad alliances has emerged and is, in some instances, already in operation.

Violence against Dalits

The third dimension of protest which has been a constant feature but further highlighted by the barbarity of recent attacks is the violence against Dalits by non-Dalit castes, not necessarily only the upper castes but also some sections of the OBCs, the middle,castes who have achieved political and social power in the post-Mandal mobilisations. The horrific incident in Sunped(Haryana) when the upper landed castes took ‘revenge’ on a Dalit family for a perceived ‘insult’ by trying to burn them alive, leading to the deaths of two infants,outraged the country. It was further accentuated by the statement of a Minister in the Modi Government who compared the incident to the routine death of a dog – to justify the PMs silence on the issue.

Violence against SCs has grown in the last decade and specifically in the last few years. According to statistics compiled by the National Crime Records Bureau (NCRB), crimes against SCs rose to 47,064 in 2014 from 39,408 in 2013. In 2012 there were 33,655 crimes against Dalits, about the same as in 2011. In fact, the rate of such crimes against SCs surpassed the national average in as many as 10 states in 2013 and 2014.

In 2014, the rate of crime against Dalits was 23.4 and in 2013 it was 19.57. The rate of crime is the number of crimes reported against SCs per one lakh of their population. Every day three Dalit women are victims of rape. In a large number of cases, Dalit women who are sexually abused are unable to register cases for a variety of equally oppressive causes, further compounding the crime against them.

The conviction rates in crimes against Dalits were abysmal. If the conviction rate is to be calculated on the total number of cases undergoing trial in 2014, then the conviction rate was a mere 3.7 per cent.

The lack of political will of bourgeois parties, the deep caste biases in sections of the police and the predominance of vote bank politics, which has led to such flagrant violations of the minimum human rights of Dalits, have ensured vulnerability of Dalits to caste-based violence, The fight to stop violence against Dalits requires the most broad-based mobilisations of all sections of citizens. The left organization, particularly in States like Tamilnadu, Andhra Pradesh, and Telangana, have, in the last several years, been in the forefront of the struggles against untouchability, successfully mobilising broader sections. The formation of the Dalit SoshanMuktiManch, an initiative of the CPI(M) but a broader-based non-party platform, has expanded to many States in India and is fighting on many issues for Dalit rights.

Politics of the Struggles against the Caste System

While resistance and awareness of the need for unity are growing on issues connected with Dalit oppression, it is true that among a section of Dalit organisations and NGOs the political, ideological trend of hostility towards the organised Left and Left oriented mass organisations remain. There are differences between Dalit groups as to what approach should be taken towards the Left. Some of them believe that the Left should be the main target and oppose any joint movements. This is not only rooted in a narrow reading and practice of identity politics but is oblivious to the qualitatively new situation that has arisen since the coming to power of the Modi Government. But the Left and specifically the CPI(M) has to overcome these prejudices against the Left and work with all those willing to build struggles against the hated caste system.

In this struggle, we have to overcome our own weaknesses. As Marxists our understanding that the class struggle in India requires the mobilization of the workers against the caste system needs to be emphasized both in theory and in practice. It is not a ‘social issue’, one concerning the ‘superstructure’, which can wait till after the revolution. The annihilation of caste and the struggle for it is very much a strategic aspect of the CPI(M) programme for revolution and has both the class aspect as well as the social aspect.

In India’s socio-economic realities, Dalits form a substantial section of what we call the classes basic to our strategy for fundamental social change, the urban and rural proletariat, the agricultural and manual worker. The slogan of class unity will have more meaning for a Dalit worker if working class and agrarian class organisations and movements, mobilize all workers against the specific oppression and exploitation that a worker faces as a Dalit.

Weakness stems from the absence of an understanding among some Left sections of the class dimensions of social issues. It is often taken mechanically that the common bonds of class exploitation will lead automatically to the unity of all the workers without necessarily addressing the specific issues of Dalit workers and the poor as Dalit members of the working class. There is a social differentiation among workers created by the caste system. The double burden that Dalit workers face, and in the case of women Dalit workers the triple burden as a result of caste and gender discriminations and class exploitation, has to be recognised and addressed.

It is wrong to posit class unity against the need to take up Dalit worker issues. Unless class organisations specifically take up the issues of Dalits among the sections we are working as part of the broader class struggle, why should Dalit workers and the poor working Dalits be attracted to the Left? It is no use criticising ‘identity politics’ if we do not address specifically the issues faced by the Dalit working poor from our broader platforms. For this, we will have to confront any casteist feelings and approaches which may exist in some sections of mass organisations.

Conclusion

The failure of the capitalist system to successfully address issues linked to caste  discrimination is not fortuitous. On the contrary, capitalism in its various phases has utilized and strengthened casteist practices to maximise profits.The way Indian society has historically developed with the close intertwining of caste and class, it is clear enough that caste has been used as a tool to extract more surplus from the labour of the so-called untouchables and Shudras. Patriarchal cultures have been used to depress the value of female labour more so of Scheduled Caste women.

In the present situation with the Modi Government in power, the Hindutva forces attempt to build a wider ‘Hindu unity’. Communal slogans and mobilisations against minority communities are also used to mobilise Dalits by these forces.

Our fundamental theoretical framework in understanding the caste structures in India should form the basis for our day to day work among Dalits, in our relations with Dalit groups and organisations and in our being able to successfully build broad social alliances to take forward our positive agenda. New opportunities have opened up, we should grasp the moment, today is the time to move forward on a radical social and economic agenda to fight the caste system and all its inequities with a specific focus on the three aspects thrown up in the present struggles of Dalits for justice.

<>

Brinda Karat is a member of the Politburo of the Communist Party of India (Marxist).

 9th September 2016

With regards,
*விமலா  வித்யா*
R.Vimala  Vidya,
Freelance Journalist/Photographer,vimalavidya@gmail.com          
                                   


    +++  "Be kind whenever possible. It is always possible."+++